Na enige jaren op een TriBsa en Rickman Métisse actief te zijn geweest tijdens vintage motorcrossevenementen was Noah Geijsmans, in het vooruitzicht van zijn dertigste verjaardag, aan een nieuwe uitdaging toe. Hij construeerde een eigen oldskool-racer en ruilde de zand- en modderparcours om voor supersnelle, historische stratencircuits.
Nadat de trainingen op vrijdag onder goede omstandigheden verlopen waren trok er in de vroege vooravond plots een lokale windhoos/tornado over het circuit. Stoelen en volledige tenten werden metershoog de lucht ingeslingerd om tientallen meters verder keihard neergeploft te worden. Dankzij de verenigde inzet van collega-piloten en aanwezige baco’s was van de ernstige schade aan materiaal en infrastructuur op zaterdagmorgen amper nog iets te merken. Bij het krieken van de dag stonden de deelnemers alweer met fonkelende oogjes klaar om hun eerder gerealiseerde trainingstijd, al was het maar met een fractie van een seconde, aan te scherpen.
Thankful: customized Harley-Davidson Softail Fat Boy 114
IJZEREN RACEHISTORIE
Het iconische Ardense stratencircuit, dat in 1947 nog dwars door de dorpskern van Gedinne liep, was oorspronkelijk 7.5 kilometer lang. Tussen 1959 en 1976 lag de organisatie jarenlang stil om vervolgens een nieuwe doorstart te maken op een ruim 5 kilometer lang traject buiten het stadscentrum. Het parcours bestaat uit een fenomenale reeks volgas slingers en technische korte bochten, gecombineerd met adembenemende hoogteverschillen. Vanaf 2006 werd het circuit te gevaarlijk geacht voor de steeds krachtiger wordende moderne machines. Sindsdien wordt er jaarlijks, met historische motoren van vóór 1972, gestreden om de Belgian Classic Trourist Trophy. Het onmiskenbare aroma van verbrande benzine en gloeiendhete olie trekt over de paddock, waar grijze mannen onversaagd aan hun ijzeren racehistorie zitten te morrelen. Kostbare hospitality-units zijn nergens te bespeuren. Hier wordt nog oldskool in een voor het publiek toegankelijk weiland gesleuteld, tussen eenvoudige tentjes en gedateerde busjes. Daar treffen we Noah, tezamen met zijn schoonvader, een handvol getrouwen en zijn selfmade Triumph T100 vintage racemachine.
DE CHICSTE KLASSE
In het tentje van Noah staat naast zijn racer een gerestaureerde T100 opgesteld. “Die is van mijn schoonpa”, verduidelijkt de classicpiloot. “Hij is een loyale sponsor en de man die me motiveerde om aan deze competitie deel te gaan nemen. Gezamenlijk trokken we een 10-tal jaar als toeschouwer op naar het Belgische classic motorracecircus. Nieuw is het dus allemaal niet. De drang om zelf deel te nemen was al een tijdje aan het borrelen. Met mijn dertigste verjaardag in aantocht was het juiste moment aangebroken om zelf een motor te bouwen met als doelstelling de oldskool paardenkrachten op het asfalt los te laten. Om dat deftig aan te pakken verkoos ik meteen de chicste klasse, de categorie Vintage /50 cc /200 cc. Die is specifiek bedoeld voor motoren uit de periode vóór 1950. De machines die achteraan hardtail opgebouwd zijn, worden verdeeld in twee groepen. De eerste categorie heeft vooraan een springervork en groep twee, waar ik in zit, is vooraan hydraulisch afgeveerd. Omdat er een overaanbod is van deelnemers worden aan deze klasse 50 cc en 200 cc viertaktmotoren toegevoegd. De excentrieke mix heeft als draagvlak dat de rondetijden van dit bonte allegaartje ongeveer dezelfde zijn. Ik neem zelf deel met mijn favoriete Triumph, de 500 cc Tiger 100.” De luchtgekoelde paralleltwin werd vanaf 1939 geproduceerd. Hij was befaamd als ‘sportmotor’ omdat hij als standaardmachine de echte 100 mijl per uur haalde. Vanaf 1951 werd de gietijzeren krachtbron vervangen door een volledig aluminium motorblok voor een betere warmteafvoer, gewichtsbesparing en krachtigere prestaties.
VERS BLOED
Noah: “Beroepsmatig werk ik op de technische dienst van Farm Frites Belgium. In bijberoep run ik NG’S Motorcycles, waar ik me hoofdzakelijk richt op het onderhoud en op professioneel niveau restaureren van Triumphs en Engelse retro motoren. Daartoe behoren ook de steeds populairder wordende Desert Sled machines. Voor de fabricatie van een strijdvaardige racer ben ik niet op zoek gegaan naar een kant en klare motorfiets. Hij werd vanuit het niets modulair opgebouwd met afzonderlijk bij elkaar gescharrelde onderdelen. Het frame is op e-Bay aangekocht, het motorblok en de benzinetank had ik toevallig nog liggen. De uitlaten zijn van een T100C. De clubmanracer waarmee je destijds legaal de baan op mocht, maar ook voor amateur-motorracers bestemd was. De C-versie produceerde een respectabele 40 pk en haalde een topsnelheid van 175 km/u. De dempertjes zijn een tikkeltje aangepast aan eventuele geluidsnormen. Na een testfase werd de machine terug gedemonteerd om de onderdelen te perfectioneren en spuiten. Bij de preparatie van het motorblok kon ik gelukkig op deskundig advies van een connaisseur rekenen. Met een standaardblok worden immers bitter weinig potten gebroken. De afgelopen zes jaar was ik op een bescheiden niveau actief tijdens vintage crosswedstrijden. De competitieroutine die ik er opdeed komt thans goed van pas bij het racen. Het voelt vertrouwd aan. Het rennerspark huisvest heel wat ‘oude rotten van het vak’ die gelukkig niet naast hun racebotten lopen. Iedereen is behulpzaam en vers jong bloed wordt door de gevestigde kemphanen laaiend enthousiast ontvangen. Ik kon me als nieuwkomer in de discipline geen betere intrede toewensen.”

ISLE OF MAN
Noah vervolgt: “Tijdens het debuterende weekend in Chimay waren de zenuwen superstrak gespannen. Toch verliep alles boven verwachting, want ik reed er eventjes aan de leiding bij het aanremmen van de eerste bocht. Daarna kwam ik snel tot het besef die snelheid moeilijk vast te houden was. Desondanks wist ik als nieuwkomer vanaf een tiende startplaats in beide heats een verrassende podiumplaats te scoren. Gedinne is van een totaal ander kaliber. Hier staan traditioneel veel ervaren Engelse piloten op uitstekend geprepareerde motoren aan de start. Het circuit is fenomenaal, vrij lang en door zijn supersnelle bochten extreem uitdagend. Het lijkt wel de lightversie van het Isle of Man TT-circuit. Op eigen tempo ben ik als tiende ‘algemeen’ gekwalificeerd en derde in mijn klasse. Tijdens de race is een goede start enorm belangrijk. Slipstreamen bij snellere concurrenten is niet zo simpel op zo’n oude knar. Gas geven is moed, remmen is gelijk aan angst.”
MAGISCHE SFEER
Noah koos voor het ietwat excentrieke startnummer 13 omdat daar bij de andere rijders weinig animo voor is. “Ik hou wel van ‘speciallekes’ die de aandacht trekken. Op de startgrid was mijn hartslag bijkans even hoog als het toerental van het bonkende motorblok. Zaterdag had ik een fantastisch goede start, waarop ik in de eerste krappe rechterbocht een onbesuisde poging ondernam om een aantal rivalen uit te remmen. Daarbij kwam ik bij het terugschakelen onverhoeds tussen twee versnellingen terecht, waardoor de motorremkracht wegviel. Met de gedateerde voor en achterrem maximaal ingedrukt zag ik het achterwiel van de vooroprijdende Britse piloot angstvallig naderen. Ik heb hem nog net aangetikt en dankzij enig acrobatisch voetenwerk kon ik overeind blijven. Achteraf ben ik me bij die piloot gaan excuseren. Die kerel moest er hard om lachen, want Engelse racers zijn wel meer gewend. ’s Avonds was er een gezellige BBQ met de vrienden. Zondag stond de tweede manche op het programma. Ook daar zat ik bij aanvang in de kopgroep, tot ik in de chicane terug mis schakelde en een aantal posities verloor. Desondanks kwam ik zoals in de eerste reeks, achter de Gilera Saturno van Ron Hin, als tweede in mijn klasse over de finish. Daar heb ik twee jaar naartoe geleefd en het leek wel een droom om meteen in het eerste jaar podiumplaatsen te scoren. De mooie resultaten mogen echter geen argument zijn om het vintage motorcrossen af te zweren, de Classic Races komen er wellicht als geinig extraatje bij.”
MAGISCHE SFEER
Op Classic Trophy’s draait alles om nostalgie, onversaagd bochtenlef en een gezonde dosis koppigheid. De toeschouwers leuteren er enthousiast over frames, ontsteking, carburateurs en luchtfilters. Zo ging het er indertijd ongetwijfeld ook aan toe. Voor wie de oubollige pk-brakers uit eigen- of vaders jeugdjaren nog eens spijkerhard langs de strobalen wil zien scheuren, of gewoon de magische sfeer van het classic motorracen wil opsnuiven, is Gedinne beslist ‘The Place To Be’!
Fotografie: Patrick De Muynck
SPECIFICATIES TRIUMPH T100 CLASSIC RACER
Algemeen
| Eigenschap | Details |
|---|---|
| Eigenaar en bouwer | Noah Geijsmans |
| Bouwtijd | 4 maanden (onderdelen verzamelen: 2 jaar) |
Motorblok
| Eigenschap | Details |
|---|---|
| Merk en type | Triumph T100 |
| Bouwjaar | 1953 |
| Cilinderinhoud | 500 cc |
| Ontsteking | BTH-magneto |
| Carburateur | Amal 626, uitgeboord naar 28 mm |
| Luchtfilter | geen |
| Uitlaten | T100C, racing kit replica |
| Versnellingsbak | origineel huis, binnenwerk omgebouwd tot 5-bak |
| Koppeling | NEB engineering |
| Andere aanpassingen | 650 krukas, grotere inlaatkleppen, racenokkenas |
Rijwielgedeelte
| Eigenschap | Details |
|---|---|
| Merk en type frame | Triumph Rigid Frame |
| Bouwjaar | 1949 |
| Schokdempers | hardtail |
| Voorvork | origineel Triumph Rigid |
| Balhoofdplaten | Triumph TRW |
| Stuurdemper | frictieschijf, origineel |
| Voorwiel | Triumph T100 |
| Voorrem | Triumph T100 trommelrem |
| Voorband | Avon Speedmaster |
| Achterwiel | Triumph T100, vaste wielnaaf |
| Achterrem | Triumph T100 trommelrem |
| Achterband | Avon Roadrider Race |
Diversen
| Eigenschap | Details |
|---|---|
| Stuur | Triumph T100C Competition |
| Tellers | Smiths tachometer |
| Handvatten | origineel Triumph |
| Benzinetank | USA market T100 tank |
| Zadel | rubber Dunlop zadel |
| Olietank | large capacity olietank |
| Voorspatbord | aluminium |
| Achterspatbord | aluminium |
| Voetsteunen | selfmade rearset |
Spuitwerk
| Eigenschap | Details |
|---|---|
| Spuiter | Noah Geijsmans |
| Kleur | Shell Blue Sheen, Triumph kleur uit de 50’s. Rode nummerborden met witte letters (verplicht in de klasse) |
| Overig | Thunderbird tanklogo |


