De mannen sturen onvermoeibaar verder noordwaarts richting de groene polders van Noord-Holland. De machines blijken echter iets minder onvermoeibaar. Na een avontuurlijk ingestelde primaire ketting volgt er nog meer mechanisch onheil… Maar van echt opgeven is natuurlijk geen sprake!
In tegenstelling tot de wegen waar we tot nu toe op hadden gereden, was de weg naar Ceuta prachtig onderhouden. Er lag strak asfalt en groepjes mannen waren de gazons aan weerszijden van de weg aan het besproeien en onderhouden.
Ad en zijn vrienden met hun Britse machines op avontuur – Couscous in Marrakech #1
GRENSOVERGANG
De grensovergang bij Ceuta was lastig. Er stond een hele rij auto’s en motoren te wachten en het schoot maar niet op. Diverse automobilisten moesten al hun bagage uitpakken waarna dat streng werd gecontroleerd. Ook een drugshond werd ingezet op zoek naar verboden middelen. Toen wij eenmaal aan de beurt waren, ondergingen wij dezelfde procedure. We moesten alles van de motoren afpakken en ook alles werd grondig doorzocht. Toen vroeg de douanier naar een wit papiertje dat we bij binnenkomst in Tanger hadden gekregen. Dat bleek een voorlopig Marokkaans kenteken te zijn. In Tanger had niemand mij dat verteld en na een paar dagen had ik het samen met andere papieren weggegooid, met het idee; ‘ik ben nu in Marokko dus wat moet ik ermee’. Ook Klaas kon dit papiertje niet tevoorschijn toveren. Na een heleboel gedoe en preken van mannen met petten die vertelden dat dit papiertje héél belangrijk was, mochten we uiteindelijk toch het land verlaten. De veerboot bracht ons naar Algeciras en vervolgens reden we naar Ronda. Op die camping was ik al eens met Rob en Henk geweest. Na de gribus van Marokko leek Spanje een El Dorado; De wegen zijn goed, de omgeving is keurig verzorgd en de camping was supernetjes. In het bijbehorende restaurant hebben we die avond paella gegeten om onze aankomst in Spanje te vieren.
EINDE TRIUMPH
Op de terugweg naar Nederland zouden we langsgaan bij de Sludge Trap Rally in Frankrijk. Omdat we een paar dagen over hadden in ons reisschema, besloten we een dag extra in Ronda te blijven. Ik besteedde de vrije ochtend aan het schoonmaken van mijn motor en het inspecteren van de kleppen. Rob maakte zich zorgen over het vervelende geluid dat zijn Triumph nog steeds maakte en haalde het timingdeksel los. Daarachter zit o.a. de aandrijving van de startmotor en nu bleek dat het asje van het spraglager te zijn afgebroken. Rob belde eerst met Mr. Jim om te vragen hoe ernstig dit probleem was en of Jim onderdelen hiervoor in huis heeft. Jim adviseerde hem om vooral niet door te rijden, omdat de schade dan alleen maar groter zou worden. De volgende actie was contact opnemen met de ANWB over het transport van de motor naar Nederland en de mogelijkheid zelf terug te vliegen. Helaas moesten we Rob dus achterlaten in Ronda en met ons drieën vervolgden we op donderdag de rit. Het was een mooie route langs de olijfboomgaarden en we eindigden die dag op de camping in Villafranca de Córdoba. We hadden contact met Rob die vertelde dat hij de hele dag op een muurtje op de camping op telefoon van de ANWB had zitten wachten. Eerst zou een pechauto zijn motor komen ophalen, maar later werd dat afgezegd. Uiteindelijk kwam er toch een hulpauto die zijn motor naar een depot in Ronda bracht. Zelf moest hij maar zien hoe hij op het vliegveld van Málaga kwam. Een taxi bracht hem daar naartoe en zette hem af bij een hotel. Met telefonische hulp van zijn dochter kon hij een vliegticket boeken voor de volgende dag. Uiteraard was Rob niet te spreken over het gebrek aan service van de ANWB. We waren aanvankelijk van plan via het oosten van Spanje te rijden en onderweg een bezoek te brengen aan motormuseum Bassella ten zuiden van Andorra. Dit zou echter een lange omweg zijn met veel extra kilometers. Met twee halfgare BSA’s was dit geen aanlokkelijk vooruitzicht, dus we besloten de kortste route naar het noorden te nemen. Dit was de route die ik op de heenweg had gereden.
SLUDGE TRAP RALLY
Zonder noemenswaardige problemen kwamen we op vrijdagmiddag aan in Port d’Envaux waar de Sludge Trap Rally werd gehouden. Het centrale punt was een grot met daar bovenop een veld waar we de tenten konden opzetten. Piet sleutelde ’s middags nog wat aan de koppeling. Daarna dronken we een biertje, bekeken we de binnenkomende motoren en wachtten af tot de barbecue zou beginnen. Om zeven uur werd eerst een aperitief gedronken terwijl de keukenploeg het vlees stond te braden. In de grot stonden tafels en stoelen opgesteld. We konden er aangenaam zitten maar het was wel fris. Het koppelingsprobleem was nog niet opgelost zodat Piet de volgende ochtend vrolijk (?) verder sleutelde. Gelukkig was de oorzaak snel gevonden. Hij had de drie dikke schroeven van de primaire kettingkast in een andere volgorde gemonteerd dan de vorig keer, waardoor de krukas tegen een van de schroeven aanliep. Er zat wel druk achter want om 12.00 uur zou de toerrit beginnen. Die rit bleek wel 22 kilometer lang te zijn. Zo’n ‘lange’ rit rij je natuurlijk niet in één keer. Na 5 km werd bij kasteel Taillebourg al gestopt voor de lunch die uit een half stokbrood met kaas of ham bleek te bestaan. Drie jaar geleden had de kok een uitgebreide lunch verzorgd, maar de beste man is inmiddels overleden en nu was de maaltijd aanzienlijk soberder. Twee uur en 15 kilometer verder werd weer gestopt, deze keer om koffie met of zonder cognac te drinken. Terug bij de grot van Les Lapidiales werd het tijd om de motoren eens goed te bekijken. De mooiste motor was zonder twijfel een rode Norton Commando caféracer. Een blauwe Royal Enfield Interceptor deed nauwelijks voor hem onder en de Vincent van Frans uit Zeeland trok ook veel belangstelling. Een groene Triumph-chopper viel een beetje uit de toon tussen de sportievere motoren. In de middag reed nog een BSA (nummer 5) het terrein op; een donkerrode B33. Een Triumphblok in een vreemd (Duits?) frame was een fraai staaltje huisvlijt.
De Triumphs (zowel Meriden als Hinckley’s) waren veruit in de meerderheid. Daarnaast stond er nog wat niet-Engels gespuis zoals Harley’s, BMW’s en een enkele Ducati op het kampeerterrein. Een Harton (Harley Sportsterblok in een Nortonframe) was een mooi stukje zelfbouw en paste wel in de caféracer sfeer. Wie ik heb gemist waren de mannen (en vrouwen) van de Franse Triton Club. Ik heb de indruk dat deze club ook te maken heeft met veroudering en dat hun leeftijd de leden verhindert hun caféracers te beklimmen. Aan het einde van de middag vertoonde een deelnemer met een Terrot trialmotor zijn kunsten. Twee dames die het ook probeerden kwamen tot de conclusie dat het nog niet zo simpel is om tegen diverse hellingen op te rijden. Na het diner speelde de driemansformatie ‘Big Ed and the Red Balls’ aangename rock en blues waarbij een aantal dames op de dansvloer hun kunstjes vertoonden.
FORTY DAYS
Rob en Henk zouden ons tegemoet rijden en we hadden afgesproken op een camping in Corbie ten oosten van Amiens. Omstreeks 17.00 uur kwamen we daar aan. Het bleek dat op de camping een markt met regionale producten werd gehouden. We waren nog net op tijd om een verfrissing te bestellen. Daarna zijn we het dorp ingelopen op zoek naar een restaurant, maar de enige eettent bleek een kebabrestaurant te zijn. Toen ik ‘s avonds in de olietank keek was deze bijna leeg en ik kon bijna 2 liter bijvullen. Gelukkig had Rob olie bij zich die hij zelf niet nodig had want de Norton verbruikte geen druppel. Mijn olieverbruik was gestegen tot ongeveer 1 op 100. Tijdens de laatste dag, op de snelweg in België, stopte de motor ermee; Een vastloper, net als vijf weken eerder in Frankrijk. Na veel trappen sloeg hij gelukkig weer aan.De tegenslag was nog niet voorbij want tussen Gorcum en Vianen was de A27 afgesloten i.v.m. een ongeluk. Het verkeer werd omgeleid richting Nijmegen. Bij verkeersplein Deil konden we de A2 volgen naar Utrecht. Het was die dag stevig doorkachelen, maar omstreeks 17.45 uur was ik thuis. De volgende dag heb ik mijn tent in de vuilnisbak gegooid, want het tentdoek was ook op diverse plekken gescheurd. Bij het uit elkaar halen van de motor bleek dat de rechter zuiger en cilinder zwaar beschadigd zijn. De oorzaak is waarschijnlijk een losgesprongen circlip die de pistonpen op zijn plaats hoort te houden. ‘Forty days and forty nights’ is een bluesklassieker, geschreven door Bernard Roth en gezongen door o.a. Muddy Waters. Het was ook precies de tijd die ik van huis ben geweest op mijn reis naar Marokko en terug. In die 40 dagen heb ik 7.700 km gereden. Niet alles ging goed, maar ik ben rijdend thuisgekomen. Samen met mijn vrienden en natuurlijk ook mijn onvolprezen BSA A10 Super Rocket, al met al een onvergetelijk avontuur!
Fotografie: Ad van Boheemen
