Daniel’s Double D: Inkt, benzine en Harley’s

De liefde voor motoren begon voor Daniel Derksen op een plek waar je het misschien niet meteen verwacht: tattoo-conventies. Grote hallen vol inkt, herrie en machines die constant zoemen terwijl de muziek eigenlijk net een tandje te hard staat. Met overal die typische mix van bierlucht, warme elektriciteit en verse tattoo-inkt. Daniel vertelt zelf, hoe het verder ging…

Het echte spektakel stond bij die tattoo-conventies voor mij buiten. Want zodra je naar buiten liep stond daar voor de deur een rij Harley’s waar je gewoon even stil van werd. Niet zomaar Harley’s, maar machines waar je automatisch langzamer voor gaat lopen omdat je ze goed wilt bekijken.

KNOP OM

Vaak stonden de eigenaren relaxed bij hun motoren te hangen, lachend met een biertje in de hand. Tegelijk hielden ze de boel een beetje in de gaten, zodat niemand het in zijn hoofd haalde om dom te doen. Parkeerregels? Die bestonden daar niet. Die motoren stonden gewoon pal voor de ingang alsof de hele hal speciaal om die Harley’s heen was gebouwd. En ik stond daar elke keer weer te kijken terwijl de ene nog bruter was dan de andere, met chroom dat in je ogen knalde, dikke voorwielen, apehangers waar je armen spontaan een halve meter langer van lijken te worden. Het waren stuk voor stuk motoren die niet om aandacht vragen, maar die gewoon pakken. En ergens op zo’n moment ging er een knop om in mijn hoofd en dacht ik alleen maar, ‘Fuck it… Dit wil ik ook!’

MEER DANIEL

1 van 9

FATBOY

Op een gegeven moment kreeg ik die kans ook echt want mijn oom had een Fatboy staan en ik kon dat ding overnemen. Klein detail; ik had nog geen rijbewijs… Maar dat zijn van die details waar je je later wel druk over maakt. Dus wat deed ik? Ik zette die Fatboy gewoon midden in mijn tattooshop neer alsof het een kunstwerk was. Perfect decorstuk ook. Klanten vonden het geweldig en ik eerlijk gezegd nog meer, want elke dag als ik de deur opendeed, stond daar die dikke Fatboy te glimmen alsof hij me zat uit te lachen: ‘Kom op dan, wanneer gaan we rijden?’
Dat rijbewijs had ik vrij snel gefixt en toen begon het echte werk. Kilometers vreten zonder plan of bestemming, gewoon rijden omdat het kan. Uiteindelijk besloot ik die Fatboy te laten verbouwen bij de Boldies in Uitweg. Geen prutsers, maar mannen die precies weten hoe staal hoort te klinken als je er iets moois van maakt. We gingen voor een Chicano vibe: Apehanger erop, dikke spaken, een 21 inch voorwiel en een LaPera solo seat. Zo’n set-up waardoor je motor er meteen uitziet alsof hij rechtstreeks uit een outlaw film is komen rollen. Ik was gelukkig, ècht gelukkig… Tot mijn eerste dochter werd geboren. Ineens merkte ik dat ik vaak op de motor zat, kilometers maakte, maar eigenlijk naar helemaal niks onderweg was terwijl er thuis een kleine zat die elke dag een beetje groter werd. Dat begon te knagen want ik wilde niets missen.
Dus met pijn in mijn hart heb ik die motor verkocht en geloof me, dat voelt een beetje alsof je een stuk van jezelf weggooit.

ROAD KING

Het motorvirus verdwijnt alleen nooit echt. Dat blijft ergens onder je huid zitten en wacht gewoon rustig tot het weer kan toeslaan. Jaren later, na de geboorte van mijn tweede kindje, begon dat bekende jeuken weer terug te komen en precies in die periode kreeg een maat van mij een motor van zijn pa. Natuurlijk was ik blij voor hem, maar ergens zat er ook een klein stukje gezonde jaloezie bij. En toen wist ik eigenlijk al hoe laat het was, ik moest weer gaan zoeken. Uiteindelijk kwam ik uit bij Marco van RealSteel Customs in Wolvega. Daar stond een zwarte Road King. Zo’n machine die al indruk maakt als hij gewoon stil staat. Ik ging kijken, stapte erop en maakte een proefrit, in de regen nota bene, en na tien minuten wist ik het al, want die grijns ging niet meer van mijn gezicht af. Ik was verkocht. Punt. Na een goede deal kwam Marko dat ding zelfs bij mij thuisbrengen en dat is gewoon service waar je blij van wordt.

BOUWEN

Maar in mijn hoofd waren de plannen ondertussen al begonnen want stil laten staan was geen optie. Dus kwam ik uiteindelijk terecht bij Big Boy Motorcycles. Daar spreken ze precies dezelfde taal als ik. Geen half werk, geen showfratsen maar gewoon bouwen zoals het hoort. Goede ideeën, duidelijke visie en uiteindelijk komen we er altijd wel uit.
Hij is geduldig, ik totaal niet zegt Daniel lachend, maar juist daardoor werkt het goed. De lijst met alles wat er aan die motor gedaan is, is eigenlijk te lang om op te noemen en daar kun je serieus een apart hoofdstuk over schrijven. Maar één ding wist ik zeker: met die Road King wilde ik vooral rijden en kilometers maken, want daar zijn die dingen uiteindelijk voor bedoeld.

Green Mean Machine: geen excuses voor Marc’s Road Glide…

BEST PITTIG

Op een gegeven moment hoorde ik steeds vaker over een motormeeting in Faak am See en volgens iedereen die er ooit geweest was is er maar één regel: ‘Daar moet je een keer geweest zijn’. Dus ik belde mijn maat Peer uit Venlo, ook Road King rijder, en die hoefde ik niet lang te overtuigen. Wij dus op de motor richting Oostenrijk. Het jaar daarna dachten we slim te zijn en besloten we het gewoon in één ruk te rijden. ‘Dat kunnen wij wel aan’, zei ik nog stoer. Nou, dat is dus best pittig. Je zit zo vijftien uur op die motor met alle stops erbij en alsof dat nog niet genoeg was sloeg het weer compleet om toen we de bergen in reden. Donkere wolken, regen alsof iemand een brandweerkraan had opengedraaid en het voelde meer als een survivaltocht dan een motorrit. Maar uiteindelijk kwamen we bij ons huisje in de bergen aan en de volgende ochtend reden we richting het festival. Dat moment vergeet ik nooit, want het voelt een beetje alsof je naar de Efteling rijdt maar dan voor motorrijders.

BAM!

Overal Harleys, bergen om je heen en de zon die tussen de toppen door komt terwijl je langzaam naar het meer toe rijdt… Fantastisch! Tot ineens de auto voor me vol op de rem ging. Ik stopte netjes maar toen: ‘BAM!’ Een andere motor klapte vol achterop mijn Road King en duwde mij weer tegen die auto aan. Fuck! We waren nog geen vijfhonderd meter van het terrein verwijderd. Daar sta je dan, met een half in elkaar gedrukte motor. Iedereen vloeken, telefoons erbij voor verzekeringen. Politie erbij, schadeformulieren invullen. En die agent? Die l#l had vooral interesse in mijn horloge en wilde daar alles van weten. Daar stond ik in de bloedhitte terwijl het zweet dat langs mijn rug liep. Gelukkig zat er aan de overkant een motorclub op een terras en twee gasten kwamen naar ons toe lopen en zeiden in hun beste Engels; ‘We can help you’. Dus wij die motor naar de overkant gedrukt, koffers eraf, spatbord los en vervolgens alles een beetje terugslaan met stukken hout en een hamer. Na een uur rammen, buigen en creatief werk met een rol ducttape konden we weer rijden.
Ik wilde die gast 200 euro geven, maar dat wilde hij niet aannemen. Hij had wel gezien dat er in mijn koffer een paar voorgedraaide joints lagen. ‘Maybe one of those’, zei hij. ‘Deal’, zei ik lachend.

ROAD KING 2.0

Na een week rijden, lachen en ouwehoeren met vrienden gingen we weer terug naar Nederland en toen begon het wachten op de verzekeringen. De motor stond ondertussen bij Big Boy en de schade bleek behoorlijk fors. Maar met het verzekeringsgeld hebben we hem uiteindelijk gebouwd tot wat hij nu is en geloof me, daar ben ik nog elke dag blij mee. Dit is één van de vele avonturen die ik inmiddels op de motor heb meegemaakt en ik ben nog steeds stapelgek op motorrijden, vooral met een Harley. Dat gevoel van vrijheid is bijna niet uit te leggen. Als je het nog nooit zelf hebt ervaren, snap je het gewoon niet. Maar als je dat gevoel wel kent en ook nog kunt delen met je maten, dan weet je eigenlijk al genoeg. ‘Dit leven is fucking mooi!’

Tekst en fotografie: Daniel Derksen

SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON ROAD KING 2.0

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk