Het idee ontstond niet in een werkplaats, niet met een planning en al helemaal niet met een Excel-sheet dat exact vertelt wat je moet doen en wanneer je moet beginnen. Het begon op een parkeerplaats in Uithoorn ergens eind juli vorig jaar, tijdens een American Day zoals je ze vroeger overal had en nu bijna nergens meer ziet. De perfecte locatie voor een ware openbaring…
Het was zo’n heerlijke dag op een plek waar de lucht gevuld werd met de geuren en klanken van V-twins en waar mannen met baarden, zonnebrillen elkaars motoren bekeken en waardeerden zonder een woord te zeggen.
INDRUKWEKKEND
Overal stonden machines die gebouwd waren met liefde, ego en (jazeker…) geld. Sommige strak en klassiek, andere rauw en dreigend, maar allemaal met dezelfde intentie namelijk; gezien worden zonder daarom te hoeven vragen. Er stond van alles maar vooral stonden er indrukwekkende motoren. Heel indrukwekkende motoren zelfs, waaronder een paar waarvan je dacht: ‘hier is serieus veel tijd, vakmanschap en liefde ingestoken’. Tegelijkertijd stond er ook een overdaad aan hetzelfde, alsof iedereen zijn eigen interpretatie had gemaakt van exact dezelfde blauwdruk. Rijen Harleys, Choppers, Softails, Baggers en een veel Dyna’s allemaal met clubstyle sturen, zwarte uitlaten en kleine spiegels. Stuk voor stuk dik, stuk voor stuk met aandacht gebouwd, maar tegelijk zo herkenbaar dat je ze bijna kon verwarren met elkaar.
Stop het olie lekken: klassiek H-D probleem opgelost met eenvoudig te monteren kitjes
EEN SCHEURTJE
Als onderdeel van dezelfde wereld, met dezelfde obsessie stond ik ertussen en ik genoot van het moment. Ondertussen voelde ik steeds sterker dezelfde drang om iets te rijden dat meer zegt dan woorden ooit kunnen. Mijn eigen Harley-Davidson Dyna Low Rider uit 2016 stond er zoals hij hoorde te staan. Clubstyle tot in de puntjes met een 12-inch Biltwell Tyson stuur, YSS-veren en een Saddlemen-zadel dat je vastklemt als je het gas opentrekt. Een Stage 1 met Freedom Performance-pijp die je niet alleen hoort maar ook diep in je borst voelt en een Dominator crashbar die het geheel die agressieve houding gaf, die klopte met alles wat hij was. Ik was trots op die motor, niet een beetje trots maar ècht trots. Vooral omdat het niet zomaar een motor was, maar een verlengstuk van wie ik was geworden. Tot mijn maat ineens begon te lachen en zei: “Zo zie je ze nooit… en nu staan er gewoon twee!” Toen ik zijn blik volgde zag ik hem ook staan: Bijna exact hetzelfde als mijn eigen motor. Andere uitlaat en een paar kleine andere keuzes, maar dezelfde houding en dezelfde uitstraling. Hetzelfde verhaal waarvan ik dacht dat alleen van mij was. We lachten erom omdat dat makkelijker was dan toegeven wat het eigenlijk betekende. Namelijk dat je nooit zo uniek bent als je zelf denkt en ergens op dat moment voelde ik iets verschuiven. Klein maar duidelijk alsof er een scheurtje ontstond in een overtuiging waar ik eerder nooit aan had getwijfeld.
EEN INDIAN
Ik liep nog een rondje en nog één, maar het gevoel dat ik eerder had was verdwenen en alles wat eerst indruk maakte voelde nu voorspelbaar. Alsof ik het al honderd keer eerder had gezien zonder dat ik het doorhad. Dus besloot ik weg te gaan, ik gaf mijn maat een knik, deed mijn AirPods in, zette mijn helm op en drukte de startknop al half in terwijl ik mijn been over de motor zwaaide. Op dat moment hoorde ik iets aankomen dat anders klonk dan alles om me heen. Geen Harley, geen bekende roffel maar iets diepers. Iets met geweld en rust tegelijk en toen ik opkeek zag ik een Indian het terrein op rollen. Zonder haast, zonder moeite alsof hij precies wist dat iedereen toch wel zou kijken. En dat gebeurde ook, gesprekken vielen stil en hoofden draaiden. Ogen volgden hem zonder dat iemand dat bewust besloot en het was niet omdat hij schreeuwde om aandacht, maar juist omdat hij dat niet deed. Ik keek ernaar, kort maar bewust en dacht alleen maar: ‘dàt is een dik ding!’ Daarna startte ik mijn eigen motor en reed weg, sneller dan nodig, terwijl het beeld van de Indian dat zich ergens in mijn hoofd had vastgezet zonder dat ik het doorhad.
OPENLIJKE WEIGERING
Daar reed ik met 140 tussen het verkeer door, in die rust die alleen ontstaat wanneer alles klopt. Wanneer geluid gevoel wordt en denken verdwijnt. Terwijl de wereld langs me heen gleed dacht ik, zonder dat ik dat wilde, weer aan die Indian. Mijn ogen gingen van mijn stuur naar mijn tank en naar mijn spiegelbeeld in een autoraam naast me. En hoewel mijn Dyna alles was wat ik wilde, strak, snel en eigen, bleef dat andere beeld hangen als een gedachte die weigert te verdwijnen. Die matgroene Indian, die houding en die openlijke weigering om mee te doen met de rest. Geen schreeuw om aandacht, maar het toch krijgen. Vermogen zonder overdreven lawaai en aanwezigheid zonder moeite. Het sloeg nergens op en het was het tegenovergestelde van alles wat ik kende, maar toch voelde het alsof ik iets had gezien wat ik niet meer van mijn netvlies af kon krijgen. En ergens daar tussen snelheid en horizon zei ik hardop in mijn helm wat ik diep van binnen al wist: “Ik wil een Indian…”.
BEGIN
Vanaf dat moment was er geen twijfel meer, geen misschien. Geen later alleen een beslissing die al genomen was voordat ik hem volledig begreep. De Lowrider moest eruit en er zou een Indian voor terugkomen. Niet zomaar één, maar één met een doel, een richting en een reden.
Ik wilde geen standaard motor. Geen machine die je op elke hoek ziet staan, maar iets met de ziel van vroeger en de kracht van nu. Iets dat je start zonder nadenken en rijdt zonder grenzen. In mijn hoofd bleef het beeld terugkomen van mijn oude Evo-chopper die mijn pa ooit had gebouwd; Rauw en eerlijk, zonder filters of excuses. Dat gevoel wilde ik terug maar dan sneller, sterker en betrouwbaarder. In december gebeurde het, de Dyna ging weg en een Indian Scout kwam ervoor in de plaats. Een mooie motor, maar erg braaf, netjes en voor mij veel te correct. Lange spatborden, een te grote koplamp en een houding die meer vroeg om toestemming, dan dat hij zijn plek opeiste. Maar dat maakte niet uit want dit was geen eindpunt maar een begin.
BOUWEN IN ONS HOOFD
Samen met mijn maatje Koen ging ik aan tafel zitten om te doen wat we altijd doen; bouwen in ons hoofd voordat onze handen beginnen. We maakten plannen, schetsten ideeën en braken de motor volledig af zonder een sleutel aan te raken omdat we wisten wat hij moest worden. Een ‘Newschool Chopper’ die niet vraagt om goedkeuring maar die het simpelweg afdwingt. Spatborden worden gezaagd en ingekort, lijnen worden strakker, de houding wordt lager en agressiever en onderdelen worden vervangen of opnieuw gemaakt. Niet omdat het moet, maar omdat het kan en omdat elk detail een reden moet hebben om te mogen bestaan. De kleur was geen toeval. Tijdens een fotoshoot van ‘The White Noise’ stond ik tussen gigantische graaf- en boormachines. Stalen monsters die de grond openbreken alsof het niks is. Maar het was niet het geweld dat mijn aandacht trok. Het was die kleur. Een diepe industriële blauwtint die tegelijk koud en levend aanvoelde. Functioneel maar met uitstraling. Op dat moment wist ik het zeker; Dit moest de kleur worden. Geen veilige keuze, geen standaard Indian-kleur maar iets dat klopt zonder uitleg.
GEEN WEG TERUG
Ook het logo krijgt een nieuwe vorm met respect voor wat het was, maar zonder vast te zitten aan wat het altijd is geweest. Subtiel, herkenbaar en alleen zichtbaar voor wie echt kijkt. Alles aan deze motor wordt aangepast met een reden. Niet om op te vallen, maar om te kloppen en om een machine te bouwen die leeft, ademt en iets zegt zonder woorden. Dit is nog maar het begin en stap voor stap bouwen we hem om tot wat hij altijd al had moeten zijn. Geen showpony, maar een machine met karakter, vermogen en een ziel die je voelt, elke keer dat je hem start. Dit was pas de eerste stap. Volgende maand begint de volgende fase en is er geen weg meer terug. Project Indian is net pas begonnen dus ‘stay tuned’.
Tekst en fotografie: Djaccomo Boom
Het plan
Stap 1
De basis:
-Motor strippen tot de essentie
-Stuur en zadel passen en plaatsen
-Spatborden inkorten, zagen en lassen
-Voorvork verlengen
Stap 2
Accessoires plaatsen:
-Wielen coaten en whitewalls monteren
-Knipperlichten voor en achter plaatsen
-Kentekenplaathouder positioneren
-Crashbar en stepjes monteren
-Koplamp plaatsen
Stap 3
De kleur en afwerking:
-Motor afbouwen voor de spuiter
-Onderdelen dippen
-Motorisch fine tunen, K&N filter, etc.
Stap 4
De definitieve opbouw:
-Motor afbouwen zoals hij bedoeld is
-Sissybar bouwen en lassen
Stap 5
Het eindresultaat:
-Fotoshoot + Volledige eindreportage
