Hot Dessert! De grungy Shovel chop van Lew…

De Shovel van de Britse chopperfanaat Lew Hilsdon kwam zijn leven binnenrollen als een vrijwel fabrieksperfecte Harley. Schoon, gepolijst en beschaafd, met veel te veel chroom. Nu maakt ze een vreselijk lawaai, lekt ze overal olie en probeert ze Lew soms te vermoorden. Maar Lew zal de laatste zijn om haar dat kwalijk te nemen!

Toen ik eenmaal had besloten een bigtwin te kopen, had ik mijn zinnen gezet op een Cone Shovelhead die ik uit de Verenigde Staten wilde importeren. Ik wilde iets betrouwbaars dat de perfecte basis zou vormen voor een gave nieuwe chopper.

INSPIRATIEBRON

Net toen ik op het punt stond er eentje te kopen die ik in Ontario had gezien, stuurde mijn vriend Luke me een advertentie voor een Cone Shovelhead veel dichter in de buurt. De motor, oorspronkelijk een FXE Superglide uit 1976, had het grootste deel van zijn leven in Californië doorgebracht, maar was een jaar eerder naar het Verenigd Koninkrijk geïmporteerd en bevond zich nu in Schotland. Veel beter! Ik sprak met de verkoper en hij had nog meer goed nieuws: Een frame, carters en kentekenbewijs die bij elkaar hoorden en een volledig in Amerika gereviseerd blok met een perfecte bak. Natuurlijk moest ik hem hebben. Ik onderhandelde wat met die man en de Shovel was van mij. Ik had eerlijk gezegd geen idee welke kant ik met de verbouwing op zou gaan. De klassieke chopper-stijl vind ik wel geweldig; ik deel een werkplaats met Luke Townsend, die een prachtige Genny-Shovel uit ’69 heeft. Zoals je kunt zien, was die Genny-Shovel een serieuze inspiratiebron voor me, maar ik had ook stiekem een ​​beetje een oog op de Japanse stijl. Ik hou van de hoge midcontrols, de belachelijke sissybars en de verschillende, onpraktische en oncomfortabel ogende modificaties die zo kenmerkend zijn voor de Japanse Harley-scene.

1 van 10

HARDTAIL

De dag dat ze bij me aankwam, ging ik meteen aan de slag. Mijn andere maat, Gibbo, was langsgekomen om me succes te wensen met mijn chopperavontuur, maar vooral om nog even snel wat onderdelen te scoren. Ik zeg dat met een knipoog; Gibbo is een legende en een fervent verzamelaar van originele spullen. Na een paar koppen thee (we blijven Britten) hadden we een deal en had ik afscheid genomen van mijn originele split-tanks, achterspatbord en koplamp. Alles geruild tegen Gibbo’s Sportster-tank, Triumph-stuur en Bates-koplamp. Ik heb ze er alledrie op gezet, samen met het op maat gemaakte King & Queen-zadel uit de jaren 70 dat ik had gekocht. Ik heb er zo een maand of wat meer rondgereden, maar wist al snel dat ik er een hardtail van wilde maken. Uit betrouwbare bron had ik gehoord dat Craig House in Frome de juiste man daarvoor was. Dus ik bestelde een van zijn hardtail kits en dat brengt me bij de eigenlijke bouw.

BIER EN PIZZA

Hierbij introduceer ik nog een vriend in dit verhaal. (Er moet hier een diepzinnige boodschap over teamwork in schuilen, of misschien een grapje; ‘hoeveel mafkezen heb je nodig om een ​​chopper te bouwen?’). Chris is een genie in allerlei soorten metaalbewerking en hij heeft een geweldig oog voor wat er niet alleen waanzinnig gaaf uitziet, maar ook echt werkt. Ik wist dat hij de juiste man was voor de meest lastige en unieke onderdelen van de bouw. ​​Samen, (met een paar kratten bier en minstens elf pizza’s) hebben we heel wat late avonden in zijn werkplaats doorgebracht. Geloof het of niet, maar alle ideeën die ik voor de chopper had, hebben we gerealiseerd, inclusief de ideeën die ik eigenlijk zelf al onrealistisch vond. (Ook belangrijk om te weten; de kaas-spekpasta van zijn vrouw Pauline is echt verrukkelijk!)

PIE-CUTS

Het eerste waar we na het frame mee aan de slag gingen, waren de midcontrols. Ik heb een Joe Hunt magneetontsteking aan de zijkant en ik wilde dat mijn voeten daarboven en boven de open primaire aandrijving zouden zitten. Dus gingen we aan de slag met het maken van de voetsteunbevestigingen, de schakelstangen voor de bedieningselementen en het aanpassen en verplaatsen van de hoofdremcilinder en de versnellingspook. Het volgende op mijn lijstje was; ‘de uitlaten’. Iedereen wil coole uitlaten en ik had al vrij vroeg besloten dat ik Chris het ontwerp zou laten bepalen. Ik had niet verwacht dat hij zou zeggen: “Zullen we pie-cuts maken?” Ik dacht: ‘Dat is echt waanzinnig, dat vraagt een krankzinnige hoeveelheid werk.’ Maar ja, als zo’n idee eenmaal in je kop zit, gaat het er niet meer uit natuurlijk, dus pie-cuts moesten het worden. Zo zijn de korte flame-tipped pie cuts ontstaan. Nu waarschijnlijk mijn favoriete onderdeel van de motor. (Voor alle lasliefhebbers onder ons: er zit meer dan 7 meter aan las in!). Eerlijk gezegd zou ik wel een hele dag kunnen praten over alles wat we in Chris’ werkplaats op maat voor die motor hebben gemaakt, maar het belangrijkste zijn het frame, de olietank, de sissybar, de bedieningselementen, de voorvork en de remmen.

Swedish style Twin Cam van Ronny: Bought, not built

GRUNGY

Ik krijg vaak vragen over de afwerking van de motor en wie hem gespoten heeft. Da’s niet zo ingewikkeld; Chris en ik hebben het zelf gedaan met een gasbrander en wat blanke lak. Ik heb nog best lang nagedacht over een eventuele serieuze paintjob, maar besloot uiteindelijk dat het de hele constructie zou verpesten. De motor straalt een bozige, recht-door-zee sfeer uit. Vanuit elke hoek bezien lijkt hij je het liefst een ledemaat af te willen bijten of je naar de eerste hulp te willen sturen. Een mooie, strakke laklaag pas daar niet bij, dus besloot ik dat het iets ‘grungy’ moest zijn. Geblauwd staal, een kitscherige slogan in jaren 70-stijl (een eerbetoon aan mijn vrouw) en wat smerige vintage pinstriping zou prima passen bij de olievlekken.

FLINKE SCHOP

De motor, die ik inmiddels ‘Hot Dessert’ gedoopt heb, rijdt fantastisch. Het is alles wat je van een Shovelhead kunt verwachten: luid, snel (voor een Harley), redelijk comfortabel en hij stuurt geweldig. De remmen zijn echter volkomen waardeloos, maar daar ben ik nog mee bezig. Ik geniet van elke rit. Ik had het genoegen om met een leuke groep naar Dover te rijden voordat we pech kregen. Ik was eigenlijk op weg naar Flanders Chopper Bash, maar mijn vaste remleiding brak in die eeuwige rij voor de ferry! Die heb ik daarna vervangen door een flexibele leiding en ze heeft me vervolgens zonder problemen naar The Hook Up gebracht. De Shovel is geweldig en ik ben dol op haar, ook al geeft ze me bij elk gat in het asfalt en elke te laat opgemerkte putdeksel een flinke schop in mijn ingewanden. Lang leve Hot Dessert!

Tekst: Lew Hilsdon
Fotografie: Del Hickey

SPECIFICATIES HOT DESSERT

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 4