Maximum Effort: San Remo Green Performance Bagger van Dennis

Amsterdam, het IJ-Dock. Een staaltje moderne architectuur van glas, staal en strakke lijnen. Voor de groengetinte glazen gevel staat de Road Glide CVO van Dennis Jonker. Ooit gebouwd als luxe toermotor, maar inmiddels veranderd in een compromisloze performance bagger die eerder oogt alsof hij zo de pitstraat uit is gereden dan dat hij bedoeld is voor vakantieritten.

Toch is deze Harley vooral het verhaal van een eigenaar die nooit klaar is. Voor Dennis kan alles altijd beter. Lichter. Sneller. Slimmer. Unieker. Zijn Road Glide is dan ook geen verzameling accessoires, maar een perfect kloppend geheel. Het resultaat van jaren bouwen, aanpassen, testen en opnieuw beginnen.

MEER DENNIS

1 van 6

KILOMETERS

Dat die motor zo geworden is, zegt iets over de eigenaar. Sleutelen zit Dennis al van jongs af aan in het bloed. Na Zündapps, Kreidlers, scooters en Amerikaanse auto’s kwam Harley-Davidson op zijn pad. “Ik heb drie Mustangs gehad en een Chevrolet Impala. Daar heb ik enorm veel aan gesleuteld. Daarna heb ik de stap gemaakt naar Harley-Davidson.” Ook zijn eerste Harley, een Fat Bob uit 2016, bleef niet lang standaard. De logische volgende stap werd een Road Glide CVO uit 2018. “Ik begon met een bepaald budget, maar uiteindelijk werd het toch een CVO. Ik vond het een mooi model en hij had het Milwaukee-Eight-blok al.” De motor kwam uit Engeland en had slechts 6.200 kilometer gereden. Inmiddels staat de teller ruim boven de 80.000 kilometers. En dat is precies zoals Dennis het wil. “Ik rij er ook echt mee. Woon-werkverkeer, ritten naar België, Luxemburg of Duitsland. Een motor is er om gebruikt te worden.”

INSPIRATIE

De Road Glide begon niet als performance bagger. Wanneer Dennis precies begon met verbouwen, weet hij zelf niet meer. “Eén aanpassing leidde vanzelf naar de volgende. Je begint met een paar kapjes en voor je het weet moet de uitlaat anders, passen onderdelen niet meer en ben je weer nieuwe beugels aan het maken. Als ik stilzit, word ik vervelend. Dus ik sleutel alles zelf.” Dat betekende ook een steeds vollere werkplaats. Lasapparaat, pers, boorkolom en speciaal Harley-gereedschap kwamen er vanzelf bij. Veel onderdelen maakt Dennis gewoon zelf. Zo ontwierp hij de beugels voor de reservoirs van de achterschokbrekers en ontdekte hij al experimenterend hoe carbon het mooist op maat te maken is. In het begin lag de nadruk nog op Clubstyle. Dat duurde tot de Amerikaanse bagger en- hooliganracerij steeds populairder werd. “Vier of vijf jaar geleden begon die hele scene op te komen. Toen ben ik steeds verder die kant op gegaan. Inmiddels is het echt een performance bagger geworden, al moet hij wel bruikbaar blijven op straat.” Inspiratie komt overal vandaan. “Ik zit uren op internet. Forums, Instagram, websites. Soms kom je dan in Italië uit, soms in Thailand en soms in Japan.”

Blue Flamin’ Panhead: op Trip Out-festival ziet Nick het licht…

GEOMETRIE

Een van de meest ingrijpende aanpassingen is de modificatie van het rijwielgedeelte. Dennis wilde geen snellere Harley, maar vooral een motor die beter en makkelijker stuurt. “Mijn koffers staan omhoog, de motor staat hoger op zijn poten en de kuip hangt juist lager. Daardoor verandert het hele zwaartepunt.” De voorzijde werd daarvoor volledig aangepakt. Dennis monteerde dezelfde Öhlins-voorvork die ook in de baggerracerij wordt gebruikt. “Die vond ik uiteindelijk in Italië. Alleen had ik nog speciale balhoofdplaten nodig. Die heb ik uiteindelijk in Thailand laten ontwerpen.” De aangepaste geometrie veranderde het rijgedrag ingrijpend. “De wielbasis is zes centimeter korter geworden. In het begin leek het alsof de motor omviel zodra ik instuurde. Maar als je eraan gewend bent, gooi je hem veel makkelijker een bocht in.” Ook de verlaagde kuip is volledig eigen werk. Dennis paste originele Harley-kuipsteunen aan, zodat hij geen aftermarket-oplossing hoefde te gebruiken. “Je hebt iets meer wind in je gezicht, maar het zwaartepunt komt lager te liggen. Daardoor stuurt hij beter.” Ook achter bleef het niet standaard. De Legends-schokbrekers maakten plaats voor Öhlins. “Sinds die eronder zitten, heb ik tijdens het optrekken alleen nog maar grip.” Ook de achterbrug is bijzonder. “Ik zag hem ooit op Instagram en dacht meteen: ‘die wil ik hebben’. Het onderdeel komt van Ken’s Factory uit Japan. Je vindt zulke onderdelen niet zomaar. Vaak moet je precies weten waar je moet zoeken.”

CARBON

Ook gewicht werd een steeds belangrijker thema. Vrijwel alle zware onderdelen maakten plaats voor carbon versies. “Mijn koffers wegen nu misschien twee kilo. Eerst zaten ze met speakers en versterkers rond de tien kilo per stuk.” Ook de kuip verloor een groot deel van zijn gewicht. Een groot deel van de carbon onderdelen haalde Dennis tijdens een vakantie zelf op in Italië. “Mijn vriendin dacht dat ik alleen een benzinetank ging ophalen. Uiteindelijk lag de hele auto vol met carbon onderdelen.” Ook de rempartij is volledig aangepast met Beringer-remmen, Braketech-schijven en een Racetorx-duimrem. “Zo’n duimrem zie je vooral op racebaggers. Je kunt alvast remdruk opbouwen en daarna met de voetrem extra remkracht toevoegen.” Toch is niet alles perfect. Dennis vindt de remklauwen gevoelig en moet ze regelmatig demonteren om de zuigers weer dichter bij de schijven te krijgen. Zijn liefde voor prestaties stopt niet op straat. Dragracen blijft een grote hobby, al ontbreekt de tijd tegenwoordig vaak. “Het gaat me vooral om de sfeer. Lekker rijden, andere mensen ontmoeten en plezier hebben.”

144 CUBIC INCH

Onder de kuip schuilt het absolute pronkstuk van deze Road Glide: een volledig opnieuw opgebouwd Milwaukee-Eight-blok. Oorspronkelijk was het een 117 cubic inch CVO-motor, die Dennis al snel vergrootte naar 128 cubic inch. Dat blok overleefde een defecte lifter echter niet. “Na ongeveer 45.000 kilometer liep het hele blok in elkaar.” Voor Dennis betekende dat vooral nieuwe mogelijkheden. “Ik dacht meteen: ‘als ik toch opnieuw moet beginnen, waarom dan niet meteen naar 144 cubic inch?’” Op de cilinderkoppen na werd alles vervangen. De Harley kreeg onder meer een Darkhorse-krukas, S&S-onderblok en Dan Thompson-cilinders. Het resultaat is een vermogen van ongeveer 169 pk en een koppel van 214 Nm. “Maar hij moet nog beter afgesteld worden. Hij loopt nu iets te rijk, waardoor hij bovenin nog wat inhoudt. Ik ben eigenlijk steeds aan het autotunen. Via mijn Dynojet Power Vision PV-2B houd ik tijdens het rijden alle motorgegevens bij en verfijn ik de mapping steeds verder.” Helemaal klaar is het project nog niet. “Ik wil uiteindelijk de cilinderkoppen van de tweede generatie Milwaukee-Eight monteren.”

NOOIT AF

Ook over de kleur was al vroeg een beslissing genomen. Groen is al jaren zijn favoriete kleur. Groen moest het dus worden. Na verschillende kleurstalen viel de keuze op BMW San Remo Green. “Ik zag toevallig een auto in die kleur en dacht meteen: ‘dát is hem’.” De lak verandert voortdurend van karakter. In de schaduw oogt hij bijna zwart, terwijl hij in de zon juist fel tot leven komt. Achteraf zou Dennis misschien één ding anders hebben gedaan. “Waarschijnlijk had ik geen CVO gekocht. Er zit namelijk bijna niets origineels meer op.” Verkopen is dan ook geen optie. “Ik heb hem niet gebouwd om weg te doen. Dan koop ik liever nog een tweede motor erbij.” Toch zit ook deze Road Glide nog niet op zijn eindpunt. De complete audio-installatie mag er uiteindelijk uit. “Radio, speakers en versterkers wegen samen zeker twintig kilo. Dat kan dus nog lichter.” We lopen terug richting de ingang van het IJ-Dock. Dennis werpt nog één blik op zijn Harley. “Eigenlijk wil ik die cilinderkoppen ook nog vervangen…” Ik moet lachen, want precies dat typeert Dennis Jonker. Wie denkt dat deze Road Glide ooit af zal zijn, kent de eigenaar nog niet.

Fotografie: Edgar Vingerhoed

SPECIFICATIES ROAD GLIDE CVO PERFORMANCE BAGGER

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

Dank aan

1 van 3