Virago caféracer van Birgen staat in de woonkamer…

Een robuust V-twin motorblok bezit volgens Birgen Meulemeester een quasi onweerstaanbare aantrekkingskracht. Hij kocht derhalve niet alleen een tweedehands Yamaha Virago, maar smeedde de verweerde veteraan daarenboven om tot een oogstrelende, multicolor candy caféracer.

Birgen: “Mijn inspiratie kwam tot stand middels de grenzeloze digitale paden van het internet. Na een gerichte speuractie zag ik in Nederland, op een goede 250 km rijden, een oubollige chopper te koop staan. De in 1981 gebouwde Yamaha XV750 was van wat oudere mensen en had op de zadeltassen na, nog zijn geheel originele outfit. Hardnekkige startproblemen waren de cruciale katalysator om bij thuiskomst meteen aan de slag te gaan…”

H-D WLC zijspan van Martijn met een bijzondere geschiedenis

ZELDZAME CONSTRUCTIE

Het moeilijk opstarten is een gekend mankement van de XV750. Het starttandwiel heeft last van bovenmatige slijtage. Tijdens het starten schiet de startmotor steeds uit de vertanding, wat het aanslaan van de motor verhindert en resulteert in een vervelend ratelend geluid. “Er steekt een nieuw tandwiel in en door de montage van een extra magneet worden de losgekomen metaaldeeltjes opgeslorpt”, oreert Birgen. “In de standaard Hitachi carburateur hebben we een sproeier gemonteerd die aangepast is aan het ovale K&N luchtfilter. Verdere aanpassingen aan het blok waren niet essentieel. De Aprilia RSV Mille voorvork had een vriend op de schappen liggen. Origineel heeft de Virago een onooglijk groot en smal voorwiel. Dat werd efficiënt opgelost door een standaard Virago achterwiel te monteren. Met twee evenredige wielen kwam de Japanner ook meteen op een egaal vlakke lijn te staan. Ook de schijf en remklauw zijn van een RSV. De aanpassingen brachten nogal wat werk teweeg, want aan één kant van het wiel zat ik met een opening waar ooit de cardan gezeten had. Dat moest dicht gewerkt worden met een afdekplaat. Middenin zit een blok waar de enkele schijf op gemonteerd zit. In Engeland is dat weleens te zien, maar in onze contreien is het een tamelijk zeldzame constructie. Uiteindelijk was de montage van een aansluitend Aprilia wiel eenvoudiger geweest, maar dat vond ik te modern. De stoere en karaktervolle aanblik van een forse voorslof was belangrijker en qua stuureigenschappen had het geen negatieve consequenties. Achteraf was het eventjes zoeken naar het juiste rubber. Om ‘storende bakjes’ op de zijkant te vermijden en het achterwiel zo bloot mogelijk te presenteren, werd de batterij van de zijkant naar de onderkant van het motorblok verplaatst. De originele schokdemper met zijn twee wanstaltige leidingen en grote, omslachtig af te stellen regelknop werd afgedankt en vervangen door een eenvoudig te regelen Hagon demper.”

1 van 10

KARAKTERVOLLE HARTSLAG

Birgen is magazijnier/metser van beroep en heeft op school geen technische opleiding gevolgd. “Dat hoeft geen obstakel te zijn”, stelt hij. “Met zelf uitknobbelen en hier en daar wat hulp vragen geraak je er wel. Gelukkig ken ik een aantal handige, motorgekke gabbers waar ik steeds op kan betrouwen. Als er een stukje eigenhandig moet gefabriceerd worden heeft mijn schoonvader alsnog een draai- en freesbank ter beschikking. In het bochtige traject van de selfmade uitlaten steken heel wat werkuren. Er waren ettelijke probeersels nodig alvorens de stalen buizen perfect gekruld waren en nergens tegenaan kwamen. Telkens opnieuw de zaagsnede erin, wat verder plooien, terug dichtlassen en bijslijpen. Om bij stilstand de enkels niet te verhitten en omwille van de looks zijn ze met oldskool heatwrap omwonden. De wrap is bovendien enorm praktisch om vervelende foutjes weg te moffelen. De buizen zijn uitgerust met een bescheiden dempertje, waarmee de machine stationair behoorlijk wat bas in de keel heeft. In hogere regionen zwelt dat aan tot een gespierde grom. Zo hoort een echte caféracer uiteindelijk te klinken, rauw en met karaktervolle hartslag. Helaas moet ik eerlijk bekennen dat het zowat drie jaar geleden is dat ik de motor nog hoorde draaien. Momenteel doet hij dienst als showmotor en pronkstuk om de living te flatteren. Het Candy spuitwerk heeft een ongeëvenaarde diepe gloed, intense helderheid en kleur. Ik mag er niet aan denken dat er ooit iets mee zou gebeuren en dit meesterwerkje opgelapt zou moeten worden.”

COMPLEX POLIERKLUSJE 

Birgen gaat verder: “Een vriend van mij die in Torhout een carrosseriebedrijf runt stond in voor het spuitwerk. Na urenlang palaveren hadden we nog steeds geen aanvaardbare consensus over de kleurstelling. Pedro was voorstander van een rode tint, terwijl ik liever groen had. Als ultieme oplossing heeft hij daarop mijn motor en helm in twee afzonderlijke helften gespoten. Daar was ontzettend veel afplakwerk voor nodig, maar het resulteerde wel in een unieke kleurstelling die voor ons beiden aanvaardbaar was. Allebei de wielen zijn subtiel opgefrist met een rood biesje. De witgeschilderde Pirelli letters accentueren de dikke banden. Waren het Chinese rubbers geweest dan had ik dat waarschijnlijk niet gedaan. Verder zijn de meeste accessoires aangekocht bij caféracer.nl. Het achterlicht, de stop- en knipperlichtjes zitten ingewerkt in een Led-strip in de ronding van het subframe. Vooraan ontbreken de pinkers. Met een gps-gestuurde snelheidsmeter was een hinderlijke kabel naar het voorwiel gelukkig overbodig. De benzinetank, die sec en zonder montagestukken aankocht is, werd met een selfmade bodemplaat passend gemaakt. De universele voetsteuntjes zijn op de originele bevestigingsplaten bevestigd. Die werden omwille van het contrast zwart gespoten en gedecoreerd met gepolierde boutjes. Dat polieren bleek iets complexer dan aanvankelijk ingeschat. Door de wrijving werden die dekselse frutsels niet alleen warm, door de kracht van de borstel werden ze ook nog eens constant in het rond gekatapulteerd, om daarna op mysterieuze wijze spoorloos in het niets te verdwijnen. Dat veroorzaakte tussentijdse stressmomentjes die na het hoognodige, bevrijdende geketter spontaan terug verdwenen.

BEZIGHEIDSTHERAPIE

Bovenop de Japanse caféracer heeft Birgen nog een aantal motoren onder dak waarmee hij vroeger gereden heeft. “Ik kan nu eenmaal moeilijk afstand nemen”, zegt hij knipogend. “Daar zitten ook een Honda en een Yamaha R6 tussen, maar voor de sporadische spielerei op het korte oefencircuit van het Franse Lezennes verkoos ik vroeger toch mijn KTM monobike. Sinds mijn tweeëntwintigste ben ik gepassioneerd door het historische merk Indian. Dat werd er niet beter op nadat ik ‘The Worlds Fastest Indian’ gezien had. Ondertussen heb ik meerdere van die klassiekers verzameld. Gelukkig vielen de prijzen voor die tuigen vroeger nog redelijk mee, maar tegenwoordig swingen ze de pan uit. Ik droom ervan om ooit een boardtracker te bezitten. Dat moet een unieke rijervaring opleveren. Een kilometervreter ben ik niet, daarvoor ontbreekt de benodigde tijd. Sleutelen is meer mijn ding. In 2016 heb ik een zwaar motorongeval gehad, met anderhalf jaar ziekteverlof als resultaat. Ik moest zelfs terug leren stappen. Dat was het ideale moment om als bezigheidstherapie aan een caféracer project te beginnen. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’, zei Johan Cruijff destijds. Ik heb een zwak voor oude V-twin blokken die op koppel en in elke versnelling mateloos blijven doorgaan. Toen ik tezamen met een kameraad in de camionette de tweedehands Virago ging ophalen, liep ik noodgedwongen nog op krukken.”

IN DE WOONKAMER

Mede door het zoekwerk vooraf wist Birgen wat hij wilde gaan doen. “De werkzaamheden aan de caféracer namen ongeveer een jaartje in beslag, want er is niet dagelijks aan gesleuteld. Het is allemaal geen rocket-science. Wat ze vroeger met de hand konden maken kunnen we vandaag probleemloos namaken. Toch moet ik bekennen dat ik een aantal aangekochte stukken moeilijk zelf had kunnen vervaardigen voor de aangerekende kostprijs. Als het tegenzit loop je ook nog het risico dat je een paar keer mag herbeginnen. Het resultaat is een rauwe, compromisloze woesteling die tot mijn eigen verbazing verrassend goed marcheert. Toen ik hem destijds voor een bikercafé stationeerde liep de keet zowat leeg. Vorig jaar heb ik de machine nog eens uit de living gesjouwd voor deelname aan de Bigtwin Bikeshow. Verkopen zit er momenteel niet in. Trouwens, wat zou ik daar moeten voor vragen als je rekening houdt met de werkuren die erin geslopen zijn. Mits goedkeuring van de wederhelft blijft hij nog wel een tijdje in de woonkamer staan. Wanneer ik mijn saffie opdamp ga ik doorgaans eens in ‘mijn kot’ rondneuzen bij mijn collectie motoren. Telkens ga ik er met een gelukzalig gevoel terug naar buiten. Wat kan een mens nog meer verlangen in het leven?”

Fotografie: Patrick De Muynck  

SPECIFICATIES YAMAHA VIRAGO CAFÉRACER

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 5