Sommige V-twins uit de historie van de motorfiets hebben een bijna mythische status. Niet omdat ze nieuw of perfect zijn, maar omdat ze samen met hun rijder iets bijzonders hebben gepresteerd. De ‘Blue Bike’ van Marty Dickerson is zo’n werkelijk mythische machine.
Het verhaal begint simpel. In 1948 reed Dickerson nog op een Triumph, maar hij was op zoek naar iets snellers. Toen hij voor het eerst een Vincent zag, vond hij die eerlijk gezegd niet eens mooi. Maar het vermogen, ja, dat maakte wel indruk. Hij ruilde zijn Triumph in en stapte over op een vrijwel nieuwe Vincent Rapide, destijds een van de snelste motoren die je kon kopen.
BONNEVILLE
Wat volgde, was de ontwikkeling van een obsessie. In Zuid-Californië nam Dickerson al snel met zijn Vincent aan races en dragraces deel. Hij voerde hem steeds verder op. Dat bracht hem uiteindelijk naar de zoutvlakte van Bonneville, Utah, een eindeloze witte vlakte waar snelheid geen grenzen leek te kennen. Zijn eerste bezoek aan de zoutvlakte maakte zoveel indruk dat hij besloot om records te gaan vestigen. Oorspronkelijk een standaard motor, maar de Vincent veranderde langzaam maar zeker in iets unieks. Dickerson sleutelde er voortdurend aan. Hij paste de motor aan, verbeterde de luchtstroming, experimenteerde met uitlaten en veranderde de geometrie van het frame. Toen hij hem uiteindelijk blauw spoot, kreeg de motor een naam die zou blijven hangen: de ‘Blue Bike’.
Ad en zijn vrienden met hun Britse machines op avontuur – Couscous in Marrakech #1
TWINTIG JAAR
De eerste doorbraak kwam in 1951, toen Dickerson op Bonneville met 208 km/u een snelheidsrecord vestigde in de zogenaamde Class C. Dit was een klasse voor relatief standaard productiemotoren. Maar records zijn er om gebroken te worden en dat gebeurde al snel. Dickerson ging terug naar de werkplaats, sleutelde verder en heroverde in 1952 het record met een snelheid van 228,08km/u. Maar het echte moment kwam een jaar later. In 1953 verscheen Dickerson opnieuw op Bonneville, dit keer met een verder verfijnde Blue Bike. Alles was aangepast: gearing, aerodynamica, details die voor buitenstaanders nauwelijks zichtbaar waren, maar op snelheid het verschil maakten. Het resultaat was spectaculair. Hij reed een gemiddelde van ongeveer 237 km/u en doorbrak in één richting zelfs de grens van 150 mijl/u (241km/u)! Voor een machine die ooit begon als een straatmotor was dat bijna onvoorstelbaar. Nog indrukwekkender: dit record bleef twintig jaar staan.
HET VERHAAL
Wat de Blue Bike bijzonder maakt, is niet alleen het record. Het is het verhaal erachter. Dickerson reed de motor niet alleen op de zoutvlaktes, maar ook gewoon op straat, vaak duizend kilometer of meer om überhaupt bij de race te komen. Marty was geen fabrieksrijder met een team van ingenieurs. Hij was een zelfstandige tuner, een racer die zelf sleutelde, testte en verbeterde. Zijn motor groeide met hem mee. Elke aanpassing was een reactie op ervaring, elke verbetering was een stap verder in zijn zoektocht naar steeds meer snelheid. Het verhaal van Dickerson en de Blue Bike is het fantastische verhaal van een 1000cc Vincent Rapide V-twin uit 1948, die door jaren van sleutelen, aanpassen en racen veranderde in één van de meest succesvolle recordmotoren die ooit het zout van de Bonneville Salt Flats mochten proeven.
Illustratie: Archives A. Herl
