Bucking Bronco: Jordi gaat voor pure performance

Voor Jordi Nelissen zit de klasse van een motorfiets niet enkel in een adembenemend design. Hij moet ook met chirurgische precisie bochten kunnen aansnijden. De montage van een Wilbers veersysteem was derhalve een logische stap om zijn Indian FTR van toffe allrounder tot blitse straatvechter te transformeren. En daar zou het niet bij blijven…

Jordi: “Mijn vorige motor was een tot Clubstyle verbouwde Dyna. Helaas is die scene in België weinig actief en zie je zelden een machine die van deftige componenten voorzien is. Mijn Harley had een GSX-R voorvork en was verhoogd om er agressiever mee te kunnen sturen. Dat leek aanvankelijk te lukken, maar daar was de Harley eigenlijk niet voor bedoeld. Je kan er hooguit vlot mee sturen, maar fenomenale kneedowns zijn pure utopie. Ik ben nog jong, dus mag het best wel iets sneller vooruitgaan. Japanse viercilinders waren op voorhand uitgesloten, die eenheidsworst zie je op elke straathoek staan. In 2017 werd in Amerika het spectaculaire Super Hooligan National Championship gelanceerd. Daarin leggen naked V-twins van o.a. KTM, Yamaha, Triumph en Ducati elkaar het vuur aan de schenen. Ook de Indian 1200 FTR racet daarin mee. Ik was meteen stapelverliefd op het woeste gebrul van zijn open V2 race uitlaat. Dat pareltje moest mij kunnen bieden wat mijn Dyna ontbeerde, een supersportief en ruw rijkarakter. Een Indian FTR… Dat was het!

1 van 9

SNELLE SWITCH

”Jordi’s motorleven begon dik tien jaar geleden met een Yamaha 1100XVS Dragster. “Die had ik van bompa-chopper tot flink verlaagde bobber gecustomized”, vertelt hij trots. “Verbouwingen maken motoren echter niet noodzakelijk beter. Het is vooral belangrijk om de machine net iets knapper uitgedost te hebben dan de exemplaren die erlangs staan. Complimenten en publieke belangstelling zijn eveneens een belangrijke drijfveer. Op Facebook en Instagram zie je tegenwoordig de gekste creaties waaruit inspiratie te rapen valt. Meestal maak ik op voorhand een verlanglijstje klaar. Om mijn strapatsen te financieren nam ik zelfs een tweede job in de horeca. Wie deel uitmaakt van het chopperwereldje beschouwt een Harley-Davidson meestal als overtreffende trap, maar de switch kwam er na twee jaar sneller dan gedacht. In het fitnesscentrum waar ik na het werk ging trainen, zaten een paar stoere jongens met een Japans scheurijzer. Die moesten voortdurend lachen met mijn lompe bobber. Dat zouden ze ook wel eens aanschaffen als ze de vijftig gepasseerd waren. De grootste brulboei stuurde me amper een paar weken later een foto met een 1100XVS op de aanhanger. Dat snelle gejakker was plots zijn ding niet meer en hij wou zijn nieuwe aanwinst identiek als bobber customizen. Het idee dat die kwelduivel mijn ideeën zou copieren viel niet te torsen. Ik moest een andere motor hebben. Het werd een Dyna. Met 300 kg een behoorlijk zwaar en imposant tuig, maar door het fitnessen viel daar best mee te leven. Doorheen de jaren werd hij met dure accessoires steeds verder opgesmukt, maar op een gegeven moment besef je dat je er klaar mee bent.”

BRUTAAL KOPPEL

Jordi stelt: “De 1200 FTR heb ik uitsluitend omwille van zijn knappe smoeltje uitgekozen. Dankzij de Amerikaanse raceversies kreeg ik een rooskleurig voorsmaakje van hoe het kon worden. De racers zijn door een fabricagestop inmiddels uit de competitie verdwenen, maar ze hebben me wel een aantal visioenen voor de toekomst opgeleverd. Het stond sowieso bij voorbaat vast dat mijn pupil deftig versleuteld zou worden. Mijn Dyna, die ik destijds tegen een zacht prijsje verworven had, werd met winst doorverkocht. Daardoor had ik een paar duizend euro extra budget in reserve. De FTR stond met amper 7.000 km op de teller bij een handelaar te koop. Met het chassisnummer kon ik via een officiële Indian dealer uitpluizen dat hij bovenop zijn periodieke onderhoudsbeurten twee terugroepacties achter de rug had. Hij is afkomstig uit de eerste serie die van 2019 tot eind 2021 gebouwd werd. Die versies hebben een erg brutaal koppel. Er is niet veel gas nodig om het beestje te laten steigeren. Bij wijlen heeft hij veel weg van een bronstige stier, de naam ‘Bucking Bronco’ waardig. Een regelrechte bruut en zo wou ik hem er ook laten uitzien. Mede door de publieke kritiek kreeg het vernieuwde model vanaf 2022 een vloeiender motorkarakter.”

HITSIGE COCKTAIL

De on-off injectierespons en het afslaan met koud motorblok zijn gekende kinderziektes uit de eerste serie. Met de Dynojet custom engine mapping zijn deze obstakels volledig verdwenen, terwijl het bronstige karakter beter te controleren is. “De hitsige cocktail van 120 Nm koppel en 125 pk aan vermogen is een ideale basis voor lokaal stoeiwerk en stoplichtsprintjes”, glundert Jordi. “In de regel verandert de stickerset elk nieuw motorseizoen, waardoor de machine een fris nieuw gezichtje krijgt zonder al te zware financiële consequenties. De voorste uitlaatbocht bleef origineel, enkel de katalysator is verwijderd. De aftermarket link pipe heeft een extra kronkel waarmee de lengte van de originele katalysator geëvenaard wordt. Een Duitse FTR-goeroe vertelde me dat dit type motorblok tegendruk nodig heeft. De Akrapovic dempers zijn afkomstig van een later Indian S-model. Met de korte, gehalveerde decibelkillers klinkt de motor in lage toeren redelijk beschaafd, terwijl hij in hogere regionen een brutale, maar acceptabele sound produceert. Met de S&S throttle heb ik verschillende keuzes: het rode knopje is de sportmodus, groen is standaard lineair en blauw levert een vertraagde gasrespons op voor miezerig hondenweer. De elektronische Jetprime quick throttle unit zorgt ervoor dat de draaihoek van het gashendel tot 60 graden ingekort is. Elke millimeter levert reactie op. De volledig instelbare schokbrekers zijn gesponsord door papa Patrick, die exclusief Wilbers importeur voor de Benelux is. Met de sportieve, op mijn gewicht afgestemde settings heeft de motor fenomenale stuureigenschappen. In de voorvork zitten stijvere veren met aangepaste olie. Standaard stak er een 18” velg met 150 achterslof op. Optisch leek het wel alsof de 1200 cc voorzien was van een fietswiel. Met het 17” exemplaar en een iets hogere band is de achtersteven thans perfect in harmonie. Ik heb nog eventjes geëxperimenteerd met een 17” voorwiel. Daarmee stuurde de FTR als een scheermes, maar het uiterlijk van een scooter viel achteraf moeilijk te pruimen.”

Blue Flamin’ Panhead: op Trip Out-festival ziet Nick het licht…

BEREKENDE RISICO’S

Jordi vervolgt: “Mijn vader had vroeger een motorzaak waarin het hele Honda gamma in de etalage stond. Omwille van constant veranderende condities en ongunstige marktomstandigheden heeft hij goed tien jaar terug de switch naar elektrische fietsen gemaakt. In de regio was hij een pionier in die branche. Ik herinner me levendig hoe ik als broekventje vol smeervet, verwonderd langs de uitlaatgassen van brullende motoren heenliep. Amper 2.5 jaar oud, reed ik voor het eerst op een QR50 Honda die voor mijn geboorte al klaarstond. Na mijn zestiende heb ik slechts één brommertje gehad. Ik kon immers onbeperkt rondsjezen op de tweedehands machines die in de zaak op een nieuw avontuur wachtten. Meestal trial en crossmotoren, waar ik samen met mijn broer in de naburige weilanden naar hartenlust mocht mee stoeien. Mijn pa was verdeler van Wilbers veringen en als deskundige actief op talrijke cross- en racecircuits. We hadden een Amerikaanse truck die half werkplaats, half mobilhome ingericht was. In de garage zag ik van alles passeren, van ongemeen comfortabele Harley’s tot superranke competitiemachines. Het feit dat ik met standaardversies weinig voeling heb, is stellig een aandoening die ik van thuis uit meekreeg. Als relatief sportieve stuurman staat een dagje circuitrijden met stip bovenaan de bucketlist, maar ondertussen amuseer ik me best met een paar leuke bochtjes hier in de buurt. Daar heb ik voor het eerst ‘de knie geschuurd’, een verbeten behoefte die met voldoening afgevinkt werd. Toch besef ik dat er een behoorlijk pak centen in de FTR zitten. Daarom rijd ik er thans iets rustiger mee en met berekende risico’s… Of dat probeer ik althans. Een echte cultmotor is de Indian niet, maar doordat hij slechts beperkt gefabriceerd werd is het wel een unieke verschijning. Naast de korte hooligan weekendtripjes is het mijn ambitie om nog veel custom-projecten te realiseren. Maar da’s toekomstmuziek, want ik ga de FTR eerst nog een poosje op stal houden!”

Fotografie: Patrick De Muynck

SPECIFICATIES INDIAN FTR 1200 CUSTOM

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 4