Miss Fast Johnnie: Amel en haar Low Rider ST Limited Edition

De locatie voor mijn afspraak met Amel is een verlaten parkeergarage. Zo’n plek waar normaal alleen wat echo’s rondhangen en misschien een verdwaalde auto stof staat te verzamelen. Maar vandaag hangt er al iets in de lucht nog voordat ik haar überhaupt zie…

Terwijl ik daar op die ietwat naargeestige plek een beetje sta te wachten en om me heen kijk, hoor ik in de verte een zwaar en rauw geluid. En ja hoor… Daar komt ze, of nou ja, dat denk ik tenminste.

GEEN KRULLEN

Miss Fast Johnnie komt de garage in knallen alsof alles en iedereen vanzelfsprekend voor haar aan de kant zal gaan. Het geluid kaatst tegen de muren, vult die hele ruimte en ik moet serieus m’n best doen om haar bij te houden richting de plek waar we afgesproken hebben. Eenmaal binnen zie ik haar al zitten op die machine en ik loop erheen zonder er verder ook maar één seconde over na te denken. Tot het vizier van die helm omhoog gaat en ik oog in oog sta met… Geen krullen, geen Amel, maar Olaf die me aankijkt en mijn verwarring ziet. Ik sta daar even stil, half lachend en half zoekend naar een tekst en precies op dat moment hoor ik achter me een deur dichtklappen en daar komt ze aanlopen. Haar zoon naast zich en haar krullen perfect in model alsof ze net uit een Palmolive reclame is gestapt. Het contrast met wat er net op die motor zat kan bijna niet groter! En ja hoor ergens op de achtergrond hoor je nog iemand roepen: “Pam, je haar danst!” Amel begint te lachen en kijkt me aan alsof dit voor mij allemaal volledig logisch zou moeten zijn. “Ja, ik moet er straks wel goed op staan hè,” zegt Amel. “Met een helmkapsel ga ik echt niet op de foto.” Dus wat doet ze? Ze laat gewoon haar man die motor hierheen rijden. “Olaf heeft ‘m even gebracht”, zegt Amel met een grijns. “Dan zit m’n haar gewoon goed.” Tja, dit is wel precies wie ze is. Niet omdat ze diva wil zijn, niet omdat ze moeilijk doet, maar omdat ze weet wat ze wil en het gewoon regelt.

1 van 10

METEEN VERKOCHT

Met een lach op haar gezicht zegt ze bijna verontschuldigend: “Ik ben eigenlijk meer een automens.” Dat zei ze dus ook echt jarenlang met een overtuiging alsof het een levensmotto was. Motorrijden hoorde daar niet bij, dat was iets voor anderen en niet voor haar. Tot die ene dag waarop ze zichzelf compleet te kakken zette door het tegenovergestelde te doen. Het was een zomerse zaterdag, zon op haar gezicht, muziek nét iets te hard terwijl ze relaxed van de sportschool naar huis reed. En precies in dat moment zonder waarschuwing kwam die gedachte binnenvallen. “Waarom eigenlijk niet?” zegt Amel. “Ik dacht echt: waar zit ik mezelf al die tijd voor te beperken?” Dus ze kwam thuis, liep naar binnen en dropt het alsof ze zei dat ze nog even brood ging halen. “Ik ga een proefles motorrijden plannen”. Je ziet die blik al voor je. Haar man die haar aankijkt van: ‘dit meen je niet’. Want dit was dus precies iemand die altijd zei dat motoren niks voor haar waren. Maar ja… Je hoeft maar één keer die gasten van Performance Europe te zien rijden en je bent klaar. Dat is geen hobby, dat is een virus dat zich langzaam vastzet en je niet meer loslaat. “Dat zag er gewoon te goed uit”, zegt Amel. “Ik wilde dat gevoel ook.” Helemaal nieuw was het niet. Ze had vroeger al rondgereden op een Puch Maxi en een Kreidler RMC dus dat gevoel van schakelen zat nog ergens diep verstopt. Die proefles kwam en vanaf dat moment was het gewoon gedaan. “Ik was meteen verkocht,” zegt Amel.

METEEN GEKOCHT

Vanaf dat punt ging ze er vol in. Geen voorzichtig gedoe, geen stapje voor stapje omdat het zo hoort, maar gewoon rijden, fouten maken, leren en doorgaan. “Het duurde wat langer door corona”, zegt Amel, “maar dat maakte me niks uit ik wilde het gewoon goed kunnen.” En dat is precies wat ze deed. Nog voordat ze haar rijbewijs in handen had stond haar eerste bike al klaar. Een zwarte Sportster 1200 Roadster, Clubstyle opgebouwd en allesbehalve een beginnersspeeltje. “Ik was al bezig met parts terwijl ik nog moest afrijden”, zegt Amel. “Ik wilde dat die bike meteen van mij voelde.” Maar wat daarna gebeurde zag zelfs zij niet aankomen. Na het behalen van haar rijbewijs reed ze precies twaalf dagen op die Sportster en toen was het klaar. “Twaalf dagen ja”, zegt Amel lachend. “Daarna wist ik al dat het niet genoeg was.” Want wat begon als een onschuldige stop bij West Coast Motors voor een bakkie en wat slap gelul liep volledig uit de hand. Je kent het wel: beetje kijken, beetje praten en natuurlijk even een proefrit maken. “Ik kwam voor een demo,” zegt Amel. “Gewoon even kijken wat het was.” Ja… dat ‘even kijken’ duurde dus niet lang. Voor ze het wist tekende ze voor een gloednieuwe Low Rider ST Fast Johnnie. “Die Bas Leek is gevaarlijk”, zegt Amel met een lach. “Voor je het weet zit je gewoon ja te knikken. Maar spijt? Geen seconde!”

Meer Amel

ENERGIE

Vanaf dat moment veranderde alles en werd het duidelijk dat dit geen fase was maar gewoon helemaal haar ding. Ze reed mee met Performance Europe en daar kom je niet aanzetten met halve power want die gasten rijden door, maken kilometers en verwachten dat je meekomt. “Ik dacht echt: ik ga hier niet achteraan hangen”, zegt Amel. Dus die stap naar een mini Touring was een logische volgende stap. Niet alleen omdat het er dik uitziet, maar vooral omdat het gewoon beter werkt als je echt rijdt. Samen met haar man pakte ze die Fast Johnnie volledig aan. “Alles moest goed zijn”, zegt Amel. “Niet een beetje, gewoon precies zoals ik het wil.” En dan komt dat moment waar alles samenkomt. De eerste echte rit. “Ik stapte af en dacht: ja… Dit is het”, zegt Amel. Vanaf daar begint het vanzelf te lopen. Mensen kijken, blijven hangen, draaien zich om en vragen zich af wat ze net gezien hebben. “Is dat jouw motor?” Duimen omhoog, blikken die blijven plakken. “Dat blijft leuk”, zegt Amel. “Ik geniet daar echt van.” En ze hoeft er niks voor te doen, want ze zit er niet op voor de show maar omdat ze het voelt. “Het geeft gewoon energie!”

South-East bouwt compromisloze Fat Boy: The Sky is not the limit!

RIJDEN

En dan: 2025, Bike Days Willingen. Haar eerste echte grote trip, haar eerste keer serieus in het buitenland rijden en meteen alles pakken wat erbij hoort. “Ik vond het spannend”, zegt Amel, “maar ook gewoon fucking vet.” Bochten rijden, snelheid maken en midden in die hele Harley wereld staan dat is gewoon leven. “Toen wist ik het”, zegt Amel. “Ik ga hier nooit meer vanaf.” En sindsdien is het simpel. “Ik ga gewoon. Niet lullen. Rijden!” En we kunnen er absoluut zeker van zijn… Dat doet Miss Fast Johnnie ook!

Fotografie: Djaccomo Boom

SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON Low Rider ST FAST JOHNNIE

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 4