The White Noise: Ferdinand neemt zijn Sportster onder handen

Als ik het terrein op rijd van Ferdinands werkplek hoef ik niet te zoeken. Zijn motor staat er al. Een groot rolluik staat open en half in het licht staat een witte Newskool chopper. Strak. Opvallend. En alsof dat nog niet genoeg is staat ernaast een wit Upje GTI, in exact dezelfde kleurstelling. Over de details is nagedacht, dat is meteen duidelijk.

Ferdinand Boerema komt me tegemoet gelopen en steekt z’n hand uit.
“Zo”, zeg ik, “hier werk je dus.” Hij knikt en antwoordt; “Ja en hier heb ik die bike ook gebouwd.”

MEER FERDINAND

1 van 8

MEGAMACHINES

Ik kijk de hal in en moet even schakelen. Dit is geen standaard werkplaats. Geen bruggen, geen gereedschapskarren… Dit is groot, héél groot. In de hal staan gigantische boormachines. Niet van die dingen die je met twee man wel verplaatst, maar absolute monsters. Ze lijken bestuurd te worden door tanks. Bulldozers, maar dan met boorinstallaties van een meter of tien hoog. Ferdinand ziet m’n blik en lacht. “Die bouwen we hier en die gaan vervolgens de hele wereld over.”
Ik moet het even laten landen. Overdag megamachines bouwen die de aarde openvreten en in je vrije tijd een elegante chopper in elkaar schroeven. Het contrast kan bijna niet groter. Ferdinand ziet me kijken lacht, komt me tegemoet lopen en vraagt “Koffie…?”

DE DROOM

Ferdinand leunt wat naar achteren als hij over zijn eerste motor begint en zet zijn koffie neer. “Dat was een Honda Shadow VT600″.  “Daar heb ik echt mooie jaren op gereden.” Het was zijn eerste echte stap de wereld van het motorrijden in. Kilometers maken, leren, ontdekken. Maar hoe goed die Honda ook was, diep van binnen wist hij dat dit niet het eindstation was. De droom lag ergens anders en ja, dat was dus een Harley-Davidson. Dat moment waarop de droom onder handbereik kwam was toen hij op Marktplaats een Harley Sportster 883 Anniversary 100th zag staan in Zwartsluis. Zwart en precies zoals hij ’m in z’n hoofd had. “Die koop was snel gedaan”, vertelt Ferdinand. “En daarna ben ik er ook meteen mee teruggereden naar Hilversum. Het was die dag ijzig koud, maar dat maakte niks uit. Ik zat op m’n eerste Harley! Dus die kou… Fuck it…” En zoals dat gaat, begon het daarna pas echt. Kleine dingen veranderen. Dan weer iets anders. Tot de motor na jaren helemaal zijn eigen persoonlijke stijl had gekregen.

Big Fin: Pers paarse Panhead project

SAMEN OP PAD

Niet lang daarna haalde zijn vriendin ook haar motorrijbewijs. Dat betekende; samen rijden, samen toeren. Ferdinand op de Sportster. Zij op de Shadow. Veel mooie ritten volgden. Geen haast, geen doelen maar gewoon onderweg zijn. Maar Harley rijden werkt aanstekelijk dus moest zijn vriendin ook eens op een Harley proefrijden. Bij Motor Centrum West stond een mooie zwarte Sportster 1200. Een proefrit later was de beslissing snel genomen. “Die was ook zo verkocht”, zegt Ferdinand. En ineens stonden er twee Sportsters in de garage. Natuurlijk bleef het daar niet bij. Ook die 1200 werd aangepakt. Ferdinand reed er zelf ook op en merkte meteen het verschil. “Dat is wel even wat anders dan een 883”, zegt hij met een glimlach. Het bracht hem naar Huub in Woerden om te kijken wat er mogelijk was. Niet veel later had ook zijn Sportster een 1200-kit. “Kijk”, zegt hij. “Dat is beter.”

ZWARTE VERLEIDING

Een paar jaar later maakten ze samen een ritje naar South East Motorcycles. Gewoon kijken. Zonder plan. En daar stond ’ie.
Een zwarte Dyna FXDB uit 2014. Weinig kilometers, zo’n motor die je eigenlijk niet wil zien. “Proefritje maken?” “Ja.” En meer was er niet nodig; de Dyna was verkocht en de Sportster ging op Marktplaats.
“Dat is echt even wat anders”, zegt Ferdinand. “Dan weet je meteen waar je op zit.” Tot op de dag van vandaag rijdt Ferdinand nog steeds op die Dyna en die gaat ook niet meer weg. “Blijft een heerlijke motor”, zegt hij. “Maar hij is nu wel zo’n beetje klaar.” En als er weinig meer te sleutelen valt, begint het te kriebelen. Het idee om zijn Sportster tot een eigen chopper te bouwen speelde al langer door zijn hoofd en op een gegeven moment viel alles op z’n plek. Ferdinand had ervaring opgedaan bij Peter van den Barselaar (Motorcycle Academy) en bij Big Boy Motorcycles. Sleutelen was hem niet vreemd. De meeste onderdelen kwamen via Koen en Rob van Central Motor Parts. Het kleinere spul vond hij online. Het frame en veel onderdelen liet hij poedercoaten bij G. van Rijn in Utrecht.

TIJD EN TOEKOMST

Het echte werk deed hij zelf. Demonteren, inspecteren, schoonmaken en monteren. Frame richten, spuiten. Op het werk, in de vrije uurtjes.
“Hoeveel uren erin zijn gaan zitten?” zegt hij “Geen idee maar heel veel.”
Het plan was om er twee à drie jaar over te doen. Maar enthousiasme wint het altijd van een plan. Het werd één jaar. Ferdinand is er duidelijk over. Als je een beetje kan sleutelen moet je zo’n project gewoon starten. “Je kunt het prima low budget doen”, zegt hij. “Dat is mij ook aardig gelukt.” Hij kijkt nog eens naar het eindresultaat. Voor hem is het project meer dan geslaagd en hij verheugt zich nu al op de kilometers die nog komen. En de toekomst? Daar ligt misschien alweer een volgend idee te wachten. “Misschien iets ouds, iets iconisch een Knucklehead bijvoorbeeld”, zegt Ferdinand…

Fotografie: Djaccomo Boom

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 5