Zomer 2025, van 1 t/m 4 juli reis ik met de motor doorheen het zuiden van Engeland. Solo met als enige metgezel mijn Triumph Bonneville T100. Bepakt plaats ik mij in de lijn die mij toegang verschaft tot Le Shuttle. Twee Engelse motorrijders verduidelijken mij dat de motoren niet vastgesjord worden omdat er geen schokken zijn tijdens de overtocht door de kanaaltunnel. Alles gaat ‘als op rails’ onder de waterlijn. Spannend…
In de trein maak ik kennis met Joris. Een kranige 73-jarige grijsaard uit Utrecht die met zijn Guzzi V85T doorheen Europa reist. Hij is deelnemer aan de ‘MGCN Landmark 2025’. Een wedstrijd waarvan hij vorig jaar tot winnaar werd uitgeroepen. Het komt erop neer om ‘Landmarks’ te fotograferen met de gebruikte motor in beeld. Er is een selectie van 114 punten in meerdere landen. “Het is leuk, iedereen kan deelnemen en je hebt een doel”, vertelt Joris met pretoogjes. Ja dat herken ik wel. Motorrijden naar een welbepaald punt en met een duidelijk doel voor ogen is boeiend. Zo ondernam ik jaren geleden solo een retourtje Auschwitz-Birkenau, omdat ik die plek met haar verschrikkelijke historie toch een keer in mijn leven gezien wilde hebben.
KARMA COFFEE
Bij het verlaten van de trein op Britse bodem rij ik in Folkstone de snelweg M20 naar Londen op. Focussen en goed oppassen op de rotondes (het verkeer komt van RECHTS!!) print ik in mijn hoofd. Ervaring leert dat je dit na een uurtje wel gewend bent, maar de aandacht dan nog niet mag laten verslappen. Na het nemen van uitrit 11 slinger ik langs rustige wegen richting Canterbury. We maken een mooie bocht rond de middeleeuwse stad en ik kies ervoor om door te rijden naar Herne Bay aan zee. Na een wandeling op de zeedijk doe ik mij te goed aan de obligatoire fish and chips. Als kustbewoner stel ik mij de vraag of ik niet beter Canterbury had bezocht. Maar de aantrekking van de zee geldt (hoewel ik een geboren en getogen Oostendenaar ben) ook voor mij. Plannen is niet mijn grootste talent en dan laat je de gashendel, het stuur en de koppeling beslissen… Bij het verlaten van Herne Bay maak ik een stop aan een foodtruck die langs de weg voor het statige Bramling House staat geparkeerd. Ik doe mij te goed aan Karma Coffee en bestel er meteen ook een stuk cake bij. Suzan (geen idee hoe de serveerster heet maar ik weet het zeker, dit moet een Suzan zijn) kan met haar geluk geen blijf. Ik oefen mijn kennis van de Engelse taal en Suzan antwoordt breed glimlachend. Met een motorgroet en een knipoog draai ik haar terrein af en vervolg ik mijn route door de countryside.
KRONKELWEGEN
Dit is echt genieten over de kronkelwegen en ondertussen glimpen opvangen van de prachtige cottages langs de weg. Ter hoogte van Weavers Cottage draai ik de zijstandaard uit om foto’s te maken. Dit groot vakwerkhuis heeft charme te over en de zachtgele kleur matcht perfect met de rode pannen van het dak. Omgeven door groene beplanting en met bijhuizen is dit een bijzondere plek en hoewel het niet hoort, kan ik het staren niet laten. Of wevers hier ooit hun activiteiten hadden heb ik niet kunnen achterhalen. Deze eerste dag is een echte topper met soms uitdagend en best moeilijk motorrijden. Smalle landweggetjes die bochtig kronkelen en af en toe ferm dalen èn stijgen vragen de nodige behendigheid. Bovendien is de staat van de weg op deze plekken bijzonder slecht. Met mikken en slalommen, gas geven en inhouden slaat de Bonneville er zich (ook offroad) door. Na een goed ontbijt in Royal Tunbridge Wells rijden we op dag twee een stukje noordwaarts, om via Tonbridge en Sevenoaks heel dicht bij Londen te komen. Maar alles via rustige en mooie wegen. Langgerekte bochten met prachtig zicht maken het motorrijden puur en intens. Mijn T100 heeft slechts 55 pk maar op de motor hangt een plaatje waar ‘900HT’ op vermeld staat. En dit staat voor ‘High Torque’ ofwel ‘groot koppel’ en dat bewijst de tweecilinder met verve. De Bonnie heeft voldoende trekkracht en souplesse en het is prettig om het beest de sporen te geven. Maak ik voor het eerst kennis met Kent en Sussex, voor mijn Triump lijkt het als thuiskomen. Hier voelt hij zich in zijn sas en het is alsof hij hiervoor gemaakt is.
Mendenhall’s Museum of Gasoline Pumps & Petroliana: vijftig jaar verzamelwoede
CLASSIC RETRO
In Portsmouth nemen we de ferry naar Isle of Wight. Het inchecken gaat vlot en de overtocht duurt een half uur. Tijd om aan dek te gaan en te genieten van de zon die deze reis de hele tijd zal begiftigen met fantastisch motorweer. Bij aankomst in Lymington wacht mij nog een mooie rit naar mijn hotel in Shanklin. Langs de weg maak ik een stop en parkeer ik mijn motor op een uitkijkplek die groot is uitgevallen. Ik ben er duidelijk niet alleen en het uitzicht is dan ook weergaloos. Ook hier spreken mensen mij aan en allemaal stellen ze diezelfde vraag: ‘Welk bouwjaar?’ Wanneer ik antwoord dat de motor van 2017 is, slaat alle vertwijfeling toe. Men kijkt mij verdwaasd aan en men lijkt zich af te vragen of ze met een verstrooide professor of een volslagen gek staan te praten. Ik verduidelijk dat dit een classic retro bike is met moderne technologie, ABS en traction control…
SCHITTERENDE KUSTLIJN
Mijn verblijf in het Harrow Lodge Hotel in Shanklin is geen onverdeeld succes. De receptioniste geeft geen enkele zin voor initiatief en antwoordt meermaals op mijn vragen dat zij de manager niet is. Ik laat er de pret niet door bederven, deze motorreis is zo mooi en dat overheerst. Morgen moet ik vroeg uit de veren om de ferry te halen die mij overzet naar Lymington. Van het hotel naar de ferry volg ik een track van 40 kilometer die mij totaal verrast. Nou heb ik in mijn leven best veel mooie motorreizen gemaakt, maar deze route die de kustlijn volgt kan gecatalogeerd worden bij één van de mooiste 40 kilometers die ik ooit reed. We volgen kronkelend de schitterende kustlijn en houden contact met de zee. Voor ons in de verte rijzen krijtrotsen, breed en imposant, hun witte kleur contrasteert met de helblauwe hemel en de zee. Dit schouwspel beleef ik bewust en sla ik voorgoed op mijn netvlies op. Naderend verandert het zicht van de rotsen tot ik er langsheen rij richting ferry. (Dank de Heer dat ik dit nog op mijn ouwe dag nog kan meemaken).
WILDE PAARDEN
De rit voert mij doorheen het Forrest National Park waar wilde paarden leven. Ik nader de dieren en vraag me af of dit wel een goed idee is. Ik heb geen schrik en doe alles rustig aan. Het moment leg ik vast op de gevoelige plaat. Even later spreek ik een boer aan die net zijn farm verlaat. Hij bevestigt me dat dit wilde paarden zijn en er ook nog wilde koeien en varkens rondlopen. “Take good care” zegt hij, “it can be dangerous”! ‘Oeps’ denk ik en ik vertel maar niet dat ik er zonet zo goed als naast stond… Salisbury is een historische stad en daar bezoek ik de Salisbury Cathedral die in de steigers staat. Restaurateurs bengelen aan touwen en hijskoorden. Ik begeef mij op verboden terrein en betreedt het atelier van de steenkappers. Hier wordt geschiedenis herbeiteld. Dit is weer een top-tien halte tijdens deze vierdaagse short break.
GRID RISK
Wanneer ik door het dorp Stockbridge rij, parkeer ik de motor. De kleurige huizen trekken mijn aandacht en ik wil deze charme van naderbij beleven. Achter de gevels zitten winkeltjes met visgerei, decoratie en fashion. Dit heeft meer dan wat en maakt me blij. Het zuiden van Engeland is veelzijdig, traditioneel, historisch en rustgevend. Maar hier en daar staan borden langs de weg met daarop ‘GRID RISK!’ Een waarschuwing die je beter niet in de wind slaat. Kiezelstenen worden in massa en met hopen over de wegen gestrooid. Ze zouden de wegen herstellen. Kiezelstenen zouden in het tarmac vast komen te zitten. De hel voor elke motorrijder. Rare jongens die Engelsen. ’s Avonds overnacht ik in het Voco Lythe Hill Hotel in Haslemere en dat is een hotel om u tegen te zeggen. Historisch kader, voortreffelijke keuken en deze keer een king-size bed voor mij alleen. De motor kan veilig achteraan gestald worden. Hier drink ik in de bar een Glenfiddich whisky van twaalf jaar oud. Morgen rijden we naar Folkstone waar motorrijders afzonderlijke wagons hebben om met de trein onder zee, Europa te bereiken.
AANRADER
Thuis herbeleef ik deze fantastische reis en maak ik mij de bedenking waarom we vaak richting Eifel, Vogezen, Alpen en Pyreneeën rijden als hier zo kortbij parels liggen te rapen. Eén ding is zeker, deze reis is een echte aanrader en doet mij verlangen naar meer. Het Verenigd Koninkrijk heeft nog veel te bieden…
Tekst en fotografie: Geert Vanmaeckelberghe
