Het idee voor een motorreis door de USA ontstond bij Chilco Dobbelsteen al in 2019 via contact met Bert Wennekes van Black Hills Motor Tours. Corona gooide echter roet in het eten en de plannen verdwenen naar de achtergrond. Maar… ‘Wat in het vat zit verzuurd niet’ en in augustus 2025 beleeft Chilco alsnog zijn droomreis! Hoe mooi het was, vertelt hij hier zelf…
Bert vertelde mij over een nieuw initiatief van Gert Daalhof en Marieke Frederiks, samen met leden van HDC Nederland. Ik sloot me aan bij deze enthousiaste groep en al snel werd duidelijk dat dit een bijzondere reis zou worden. De organisatie bleek allesbehalve eenvoudig met die nieuwe Amerikaanse importregels, maar op 26 mei 2025 gingen de motoren eindelijk op transport van Rotterdam naar Denver. Na wat vertraging, een paar dagen wachten en barhoppen, konden we op 31 juli onze motoren uitkratten. Het avontuur kon beginnen!
RATELSLANGEN
De eerste rit van Denver naar Pine, Colorado, voerde direct door de Rocky Mountains. Een rustige eerste nacht op een kleine camping, waar ik ’s ochtends wakker werd tussen grazende herten, zette meteen de toon. Met een natte tent van de dauw vertrok ik richting Durango. De route via Jefferson, Buena Vista en South Fork was overweldigend mooi, met constant wisselende landschappen. Na een overnachting bij familie in Durango ging de reis verder naar Utah en Monument Valley. Het landschap veranderde compleet: Droog, heet en rode rotsen. Onderweg werd ik aangesproken door een Nederlands gezin dat verbaasd was een motor met Nederlands kenteken te zien. In Monument Valley merkte ik dat alcohol er niet verkrijgbaar is vanwege de Navajo-regels. Jammer na een hete dag, maar de omgeving en gastvrijheid maakten alles goed. De volgende bestemming was Zion National Park. Vroeg opstaan werd beloond met een zonsopkomst die de rode rotsen langzaam liet verkleuren. Via Page reed ik naar Zion, waar de natuur simpelweg betoverend is. Op de camping werd ik gewaarschuwd voor ratelslangen; wel een nieuw soort spanning!
Op avontuur door Oost-Europa met klassieke Britten #1
BEAR BOX
Vanuit Zion ging het naar Las Vegas. De rit door Nevada was heet en eentonig, maar Valley of Fire maakte indruk als een ware oven van rood gesteente en harde wind. In Las Vegas koos ik voor een hotel; Campings zijn er nauwelijks en de prijzen zijn verrassend gunstig. De stad zelf deed me weinig, maar het comfortabele bed was meer dan welkom. Daarna volgde Californië, waar het klimaat aangenamer werd en het landschap opnieuw veranderde. Door het San Bernardino Forest en langs plaatsen als Crestline met een ontspannen sfeer. Op een camping moest ik voor het eerst al mijn spullen in een ‘bear box’ opbergen vanwege zwarte beren. Zelfs tandpasta en deodorant moesten erin; alles wat geur afgeeft trekt ze aan.
INDRUKWEKKEND EN LEEG
Californië bleek veelzijdig: van San Bernardino naar Ventura, Bakersfield, Sequoia National Forest, Morro Bay en Los Angeles. Onderweg zag ik pistacheplantages, avocado’s, melkveehouderijen en olievelden. De overnachtingen bij Lake Isabella en Three Rivers waren hoogtepunten. De rit rond Los Angeles daarentegen was een drama: al vroeg druk verkeer en slecht wegdek maakten het ronduit gevaarlijk. Blij dat ik de stad achter me liet. In Palm Desert werd het extreem heet. Het was 40 graden en windstil. Mijn motor sloeg door de hitte telkens af bij stoplichten. Met veel geduld kon ik verder richting Joshua Tree, waar ik opnieuw vrijwel alleen op de camping stond. Het vertrouwen in campers is groot: enveloppen met QR-codes regelen alles. Van Joshua Tree reed ik naar Mayer, Arizona, over Highway 62. Een bord waarschuwde voor 110 mijl zonder tankstation, dus nam ik extra brandstof mee. De route was indrukwekkend en leeg. Nauwelijks verkeer, alleen uitgestrekte landschappen en hier en daar een enkele woning. In Mayer werd opnieuw gewaarschuwd voor beren, dus koos ik een hoger gelegen camping.
MILLION DOLLAR HIGHWAY
De reis ging verder via Sedona, Prescott, Flagstaff en Page, met telkens nieuwe variaties van rode rotsen, bergen en bossen. Het oude mijnstadje Jerome was een van de hoogtepunten, met prachtige uitzichten. Het laatste deel van de rit bracht me terug naar Colorado: Telluride, Ouray, Silverton en de beroemde Million Dollar Highway. Adembenemend mooi. Helaas begon mijn koppeling problemen te geven. In Durango weigerde een Harley-dealer mijn motor te repareren vanwege de leeftijd van de motor, bouwjaar 1997. Teleurstellend, maar na wat eigen gepruts kon ik toch verder.
ONGELOFELIJKE REIS
Op de terugweg werd ik overvallen door een enorme regenbui. Doorweekt kwam ik aan op de camping, waar de eigenaresse me direct hielp met douchemunten. In Silverton kon ik mijn kleding wassen; typisch Amerikaans: overal zijn praktische voorzieningen. De laatste etappes via Gunnison, Georgetown en Idaho Springs brachten me weer terug in Denver. Op 29 augustus leverde ik mijn motor weer in bij het warehouse aldaar. Wat een ongelofelijke reis. Een avontuur om nooit te vergeten en absoluut voor herhaling vatbaar!
Tekst en fotografie: Chilco Dobbelsteen
