Hot Wheelz! Geen Haagse Bluf van Cavin

Als ik met Cavin Buurman afspreek is het zo’n zomerse dag waarop je in een T-shirt buiten kan lopen en je het nog steeds warm hebt. Nog vóór ik op de afgesproken plek ben weet ik al hoe laat het is want op een halve kilometer afstand zie ik ’m al staan. Die donkere rode Harley-Davidson Road Glide FLTRX met die vette vlammen erop gespoten, staat pontificaal voor de ingang van de parkeergarage en het verkeer staat letterlijk vast omdat niemand z’n ogen van dat ding af kan houden.

Cavin staat ernaast, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, met een doekje in z’n hand dat ding nog even op te poetsen terwijl er geen vlek op zit. En natuurlijk staat z’n gezin er ook bij, woensdagmiddag, dochter vrij, vrouw mee, lekker dagje ervan maken zonder dat het ingewikkeld hoeft te zijn.

MEER CAVIN

1 van 11

BETER EN BRUTALER

We lopen richting de locatie waar meteen duidelijk wordt dat het geen rustige shoot gaat worden. Bij de ingang hangt een bord met ‘Stembureau’ en het is druk, echt krankzinnig druk. Maar het mooiste is dat niemand zomaar doorloopt, want iedereen die komt stemmen stopt eerst bij die motor, kijkt ernaar alsof ze water zien branden en pakt z’n telefoon om er een foto van te maken. Cavin staat erbij en je ziet dat hij geniet terwijl hij kijkt naar mensen die niet uitgekeken raken op z’n bike. Ik probeer ondertussen foto’s te maken maar word er compleet gestoord van, want elke keer staat er weer iemand midden in beeld. Maar goed dat krijg je dus als je met iets rijdt dat gewoon te dik is voor de gemiddelde voorbijganger. De bike ‘Hot Wheelz’ is gewoon smerig goed gebouwd en dat zie je meteen, want alles klopt zonder dat het overdreven voelt. Elk detail is aangepakt van de paint en het stuur tot de kleinste afwerking zodat het geheel aanvoelt alsof het zo uit de fabriek had moeten komen, maar dan beter en brutaler. Ik hoef maar een halve seconde ergens naar te kijken en Cavin begint al te praten, legt uit waarom iets zo zit en hoe het gekomen is, allemaal met dat rauwe Haagse accent erdoorheen. Terwijl ik een rondje om de bike loop probeer ik iets te vinden wat anders kan, maar dat is er niet. Op één ding na blijkbaar; De achterbrug waar Cavin zelf naar zit te kijken. “Ja goos die moet nog effe”, zegt. Z’n vrouw begint te lachen en is duidelijk gewend aan hoe dit gaat. Lachend zegt ze dat er morgen waarschijnlijk weer wat nieuws op zit omdat die motor toch nooit klaar is. Cavin haalt z’n schouders op, lacht en pakt z’n drone want stilzitten zit er simpelweg niet in. In Bigtwin zie je vaak dat iemand een ander op een nette manier bedankt voor de service. Niet bij Cavin want hij zegt wat hij denkt. Hij wil Anton van Groezen van Central Harley-Davidson bedanken, maar niet met zo’n standaard verhaal. Gewoon zoals hij het zegt: “Die gozâh heeft overal in meegedacht man, van begin tot eind alsof het z’n eigen fiets was, geen half werk, geen gezeik.” En dan kijkt ie me aan: “Echt goos, goeie gozâh… Die moet je gewoon effe noemen.” Dus bij dezen.

The White Noise: Ferdinand neemt zijn Sportster onder handen

MET HET GEZIN

Zijn verhaal begint meteen met een klap. Eerste motor, een Night Rod Special uit 2007, net twee maanden z’n rijbewijs en het ging al mis toen de remmen blokkeerden en hij er vol afging. Resultaat? Twee polsen naar de klote, platen erin, ziekenhuis. Die Night Rod heeft hij daarna nog laten verbouwen maar dat gevoel was weg. Hoe dik dat ding ook was, hij vertrouwde ’m niet meer. Dus Cavin deed wat Cavin doet: doorpakken. Street Glide Special gehaald en weer gaan rijden. Twee jaar lang gewoon genieten, totdat hij, “effe voor de grap”, ging praten over een nieuwe FLTRX. Binnen no time stond z’n handtekening eronder. Thuis nog stoer doen dat het rustig aan zou gaan, maar dat verhaal kon meteen de prullenbak in want dat ding werd gewoon steeds zieker. Alles wat beter kon, werd gedaan. Geen rem, geen pauze, gewoon bouwen alsof het nooit genoeg is. Het mooiste is dat het thuis ook compleet uit de hand is gelopen. Dat Harley-virus heeft inmiddels het hele gezin te pakken. Dochters lopen trots in H-D shirts en z’n vrouw? Die gaat gewoon mee naar de States om dealers te bezoeken. Ze hebben samen al dikke trips gemaakt en zelfs onderdelen gescoord bij San Diego Customs. En ja, de bucketlist liegt er niet om: Daytona Bike Week. Sturgis. “Gewoon met het gezin man”, zegt hij. Cavin rijdt met Barat Daya wat ‘zuidwesten’ betekent in het Maleis. Het is een groep uit de regio Den Haag en Rotterdam met een stevige Molukse kern. Met een man of vijf, zes worden er ritten geregeld. Niet moeilijk doen, gewoon gas geven en zien waar je uitkomt.

1 van 4

GEEN EINDPUNT

En dan die bike… Hoe ziek die er ook bij staat, hij is nog lang niet klaar en dat weet iedereen. Cavin zit alweer te loeren naar een dikkere swingarm en die voorpoten gaan er ook aan geloven, waarschijnlijk goud omdat het kan. “Misschien goud maken goos”, zegt ie, terwijl je al weet dat het gaat gebeuren. Want dat is het met gasten zoals Cavin… Er is geen eindpunt. Er is altijd iets wat nog dikker kan, nog vetter, nog meer Cavin. Want als Cavin eenmaal begint… Stopt hij niet. En eerlijk? Dat wil hij ook helemaal niet!

Fotografie: Djaccomo Boom

SPECIFICATIES HOT WHEELS

Algemeen

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk