Green Mean Machine: geen excuses voor Marc’s Road Glide…

Marc Kroes is geboren en getogen in Amersfoort. De stad van de keien en RockCity voor wie het snapt. Toevallig ook mijn thuisbasis, dus vandaag geen heroïsche ritten over de halve landkaart. Papa hoefde niet ver te rijden om Marc z’n Road Glide te bekijken en eerlijk gezegd past dat perfect bij het verhaal. Dit gaat niet om ver weg, dit gaat om wat hier staat.

We spreken af onder een viaduct; Zo’n plek waar geluid blijft hangen, waar motoren altijd harder klinken dan verantwoord is en waar beton alles een rauw randje geeft. Oh ja en waar jongeren met een blikje Red Bull in de handen en een joint in hun mondhoek rondhangen, starend naar wat we allemaal aan het doen zijn. 

Meer Marc

1 van 11

NIKS TOEVAL

Voordat ik er aankwam stond die dikke er al. Ja de motor bedoel ik en Marc staat er trots naast zoals het hoort. Mijn blik zit echter meteen vastgelijmd aan die Road Glide. Het groen is rustig, bijna netjes alsof hij je eerst wil geruststellen. Geen schreeuwerige lak, geen glitterzooi en al helemaal geen Hipster-gedoe. Maar dan, dan zie je de gouden velgen en de gouden accenten en ineens snap je het spel. Dit is geen brave toermotor voor zondagmiddagrijders met een thermoskan. Dit is spanning en sensatie! Groen dat je binnenhaalt en goud dat verwarmt alsof je op je handdoekje ligt te zonnen op het strand op Ibiza. Ik loop eromheen. Nog een keer en dan ja, nog een keer. Elke hoek laat iets anders zien en terwijl boven ons het verkeer raast zijn we naar de motor aan het staren als twee jochies die voor het eerst een editie Playboy in handen hebben. Niks toeval aan deze motor, niks haastwerk en alles bewust verbeterd en veranderd omdat het gewoon zo moest. Marc ziet me kijken en grijnst. Hij kent die blik.

The Green Goblin: Nicks Dyna is niet gebouwd voor Instagram

SCHUIVER

We lopen samen naar de motor en terwijl ik nog één keer langs de kuip kijk, begint hij te praten. Niet met grote verhalen of borstklopperij maar gewoon recht uit het hart alsof hij het allemaal zo voor zich ziet. “Mijn vader was motorrijder. Echt motorrijder” zegt Marc. Toen Marc oud genoeg was zat hij er al op en sindsdien is de liefde voor alles op twee wielen gebleven. Marc Kroes is 56 jaar, eigen baas en een echte levensgenieter. Zijn vader reed met een clubje fanatiekelingen uit Leusden en Achterveld en toen Marc zijn rijbewijs had schoof hij als vanzelf bij het groepje aan. Veel kilometers rijden, lachen en veel bier drinken hoorde daarbij en natuurlijk ieder jaar naar de TT van Assen. Ja, het leven was mooi tot het misging en een schuiver maakte. “Daar lag ik dan”, zegt Marc. “Ik gleed onderuit en ja echt pech, maar ik was er gelijk klaar mee. Motor aan de kant. Zin weg en het vuur doofde”, zegt Marc. “Niet volledig, maar wel genoeg om het motorrijden even te vergeten.”

DRANG

In 2016 begon het weer te etteren. Door vrienden met Harleys, door dat geluid, door die houding die niks vraagt maar alles uitstraalt. Hij begon met een verbouwde Heritage met een dik achterwiel en shit, dat was wel een dikke fiets. Toch bleek de techniek net zo betrouwbaar te zijn als een kroegbelofte om vier uur ’s nachts. Dus geen zin in gezeik en die Heritage ging eruit, Breakout erin. Samen met maat Robin, volgens Marc ‘achterlijk handig’, verdwenen er avonden en weekenden in de schuur. Spuitwerk, al het chroom zwart maken, alles straktrekken en als laatste een apehanger erop. Sleutel om, starten en rijden maar. Gewoon kilometers maken zonder excuus. Maar het bleek niet genoeg. De drang werd groter. Verder rijden, langer wegblijven. Dus een paar jaar later ging ook de Breakout eruit en kwam er een Street Glide voor terug. Bij de dealer stond er nog precies één. Kleur ‘Billiard Burgundy’. “Niet mijn smaak maar lak is te vervangen”, zegt Marc. Er kwam Hard Candy Red op. Zo’n kleur die je ogen bijna pijn doet in de zon. Mensen bleven staren bij stoplichten en op terrassen, alsof ze probeerden te snappen wat er net langs kwam. Natuurlijk bleef het daar niet bij. Fat 18 voorwiel, dure onderdelen en alles strak op elkaar afgestemd. Met die Street Glide werd gereden zoals het hoort. Elk weekend en als klapstuk een vakantie naar Italië, want sommige motoren zijn niet gemaakt om stil te staan.

RUST EN AGRESSIE

Tijdens een open dag in Heteren liep Marc tegen deze Road Glide aan. Eén blik was genoeg. Alles klopte. Alles erop, alles eraan. Toch liep hij weg want hij wilde alleen een petje kopen omdat hij nog tevreden was. Of ja, dat probeerde hij zichzelf wijs te maken. Want sommige motoren laten je niet los die blijven in je hoofd rondspoken ook als je al thuis bent. Dus toch Big Rivers gebeld en de motor stond er nog. “Kom maar kijken.” Dat kijken werd kopen en nu staat hij hier. Groen, goud en allesbehalve subtiel. 132 cubic inch, een dikke T-bar en een uitstraling die niet vraagt om goedkeuring. Samen met Robin werd er weer ouderwets gesleuteld. Nieuwe model wielen, via Marktplaats gescoord in de hoop dat die er zo onder konden. Wat denk je… Mooi NIET dus. Alles moest aangepast worden echt facking alles, maar goed dat is precies waar de lol zit. Als laatste liet Marc delen goud poedercoaten. En toen viel het kwartje. Rust en agressie, netjes en asociaal, groen en goud, één motor en geen excuses. Marc kijkt naar zijn Road Glide en glimlacht. “Nu alleen hopen dat het snel voorjaar wordt.” Dan kijkt hij me aan en zegt wat deze machine al de hele tijd schreeuwt: “Let’s fucking ride!”

Fotografie: Djaccomo Boom

SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON ROAD GLIDE SPECIAL

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk