Nadat begin januari het kwik onder nul ging in Nederland en we verrast werden met een witte deken, begon het Elefanten-hart van Bor en zijn maten al sneller te kloppen van plezier. De winterharde treffenrijders kregen dit jaar inderdaad precies waar ze voor naar Thurmansbang in het Beierse woud komen; winterse kou en gladheid onder de wielen, zodat ze konden genieten van een ouderwets stijlvol sneeuwwit Elefantentreffen.
Op woensdag 28 januari zou ons avontuur beginnen. We verzamelen bij M.C. de Kleppenjagers om daar met acht zijspannen en twee solorijders om 6.00 uur te vertrekken. In tegenstelling tot beginjaren ’90 (een van mijn eerste keren) waren de motoren de laatste jaren al behoorlijk oud, waardoor er nogal eens gesleuteld moest worden onderweg. Vaak in hilarische en barre weersomstandigheden langs de snelweg. Maar na wat regen en enkel een gebroken ketting van onze Wilco, konden we vanuit Oosterhout al 730 km afschrijven, om rond 17.00 uur samen met de mannen van M.C. Genemuiden aan te sluiten in Landgasthof Rechbergerhof in Beratzhausen.
The Factory Bike Fest: customshow groeiparel in Calella, Spanje
LAATSTE AVONDMAAL
Voor sommigen die voor het eerst meegingen werd dit ‘het laatste avondmaal’ met een warm bedje. Uiteraard alles onder het genot van het blond schuimend bier en sterke verhalen over vroeger tijden. ’s Morgens troffen we onze motoren aan onder een deken van zo’n 20 cm sneeuw en maakten we ons op voor de laatste 150 kilometers. De eerste solomotor lag al snel op de grond en voor sommigen was het best spannend, maar dit was wel waar we voor gekomen waren! Het weer was goed en de snelweg prima te doen, maar op de laatste 30 km binnendoor door de bergen van het Beierse Woud begint de voorpret al. Uiteindelijk is daar dan de in dikke mist gehulde ingang, waar vanuit alle hoeken van Europa de olifanten samenkomen. Je kunt er alleen maar naar beneden en omdat het gevroren had waren de paden spiegelglad. Het was er al erg druk en een plekje vinden voor je tent en motor was al een avontuur op zich. Door de gladheid waren er talloze glij- en valpartijen, maar dat kon de pret niet drukken! We waren er en het feest kon beginnen. Diegenen die voor het eerst meegingen wisten niet wat ze zagen toen de mist was opgetrokken en de zon de grootsheid van de diepe krater en met tenten bezette berghellingen onthulde.
WINTERWONDERWERELD
Na het ontbijt werd Miss Piggy (een smakelijk varken) traditiegetrouw met de laatste sacramenten aan het spit gehangen om langzaam te garen voor die avond. Ondertussen werd het steeds drukker en werden we verrast door een bijzonder allegaartje aan motoren. Soms hele dure combinaties, maar anderzijds ook zelf geknutselde creaties, waaronder die van Meneer Dennis. Wel eens een Harley met zijspan en apehanger met moffen gezien? Wij wel haha! Hetzelfde geldt voor de soms mooie tenten naast zelf geknutselde hutten voor de nacht. Maar je treft er ook mensen van allerlei pluimage, kledij en herkomst. Neem bijvoorbeeld de unieke figuur van Jan Spaans uit het Belgische Genk. Jan is 75 jaar en heeft sinds 1976 in totaal 75 Elefantentreffens gereden! En allemaal op zijn oude trouwe BMW R68 uit 1953 met zijspan. Hij heeft ook alle ritten in één keer gereden en is mede daarom ieder jaar weer een graag geziene gast in ons kamp. Alles bij elkaar vormt het treffen een smeltkroes van saamhorigheid, verbondenheid en motoravontuur. Een uniek gevoel wat je volgens mij alleen hier kunt ervaren. Wanneer de avond valt en je de honderden kampvuren aanschouwt tegen de witte berghellingen, verandert het hele dal in een winterwonderwereld die je fantasie te boven gaat. Miss Piggy is ondertussen klaar om de inwendige mens weer op te vullen en plaats te maken voor een scala van geestverruimende en stemming verhogende middelen rond de kampvuren. Maar om het goedje wat er uit de Heksenketel van de Kleppenjagers werd getoverd te kunnen evenaren moet men wel van bijzonder goede huize komen! (Citaat Toon Klept †)
GERUCHTEN
Het Elefantentreffen vindt zijn oorsprong in 1956 en is daarmee het oudste wintertreffen van Europa. Het wordt georganiseerd door BVDM (Bundesverband der Motorradfahrer) en ontleent haar naam aan de ‘Grüne Elefant: de Zündapp KS 601. Het begon aan de Nürburgring en verhuisde later vanwege vandalisme en diverse schermutselingen naar de Salzburgring in Oostenrijk, waar het treffen tussen 1978 en 1988 werd gehouden. Daarna werd gekozen voor de huidige locatie Loh/Thurmansbang, waar het nu voor de 36ste keer plaatsvond. Op zaterdagavond is er de traditionele fakkeloptocht voor de gevallen broeders en zusters van dat jaar. Ook zijn er dan de prijsuitreikingen voor de sneeuwsculpturen en het mooiste zijspan waarvan Ad Donkers van LBS de eerste prijs won. De verstkomende deelnemer was Luis Miguel Jesus, die vanuit de Algarve, Portugal, 3.100 km moest afleggen om de olifanten te ontmoeten. Dit jaar was het 68e Elefantentreffen met 3.170 deelnemers en 825 dagelijkse gasten. Er gingen geruchten rond dat het Elefantentreffen dreigt te verdwijnen en bij navraag bij de organisatie bleken deze geruchten helaas waar te zijn. Een reden is dat de organiserende leden allemaal al 70 jaar of ouder zijn, maar ook speelt mee dat gemeente en verzekeringen steeds hogere eisen stellen. Daardoor wordt het alsmaar moeilijker om dit evenement te organiseren. Maar ze gaan gelukkig nog wel proberen om de 70ste editie te halen.
LOKROEP
Er heerste een geweldige sfeer en wat hebben we gelachen in ons kamp van respectievelijk M.C. Roadrockers, M.C. Kleppenjagers, M.C. Genemuiden, M.C.C. Ogri en diverse losse gezellige dames en heren onder de gezamenlijke noemer van ‘Frozen Few’. En dan is het weer zondagmorgen en terwijl de man met de hamer nog rondjes danst in je hoofd, is het tijd om de stalen rossen weer tot leven te roepen. Op weg naar huis flitsen er weer allerlei gedachten door je hoofd over dit geweldige weekend en zijn we op maandag weer allemaal heelhuids thuisgekomen. Gewapend met een brok inspiratie, energie, herinneringen en sterke verhalen. We hebben opnieuw ervaren dat de lokroep der olifanten te sterk is om te negeren. Volgend jaar zeker weer naar het Elefantentreffen, waar vriendschap en motorpret nooit zullen bevriezen.
Tekst en fotografie: Bor
