Police Performance Bagger: de Five-O van Marty is nog láng niet af…

Terwijl The Eagles uit speakers klinken voel ik de zon op mijn gezicht onderweg naar Marty. Dat heerlijke gevoel… De winter lijkt helemaal voorbij, het asfalt is weer droog en iedereen voelt ineens dat het leven eigenlijk best te doen is. Zelfs de automobilisten lijken minder chagrijnig nu de sneeuw verdwenen is. Dit zijn van die ritten waar je niks aan hoeft toe te voegen. Gas erop, muziek hard en op weg naar een boeiende ontmoeting.

We hebben afgesproken in het keurige Hilversum. Inderdaad; alles strak, alles schoon. Een plek waar mensen je nog aankijken en “goedemorgen” zeggen. Als ik de stad in rijd zie ik het meteen, een kerel die zijn Fordje Ka staat te poetsen alsof hij zometeen Màxima herself een lift naar huis moet geven. Aan de overkant staat zijn buurman ingespannen z’n elektrische fiets te schrobben. Serieus..?! Mijn verwachtingen gaan daarmee wel omhoog. Als hier zò wordt gepoetst, dan móét Marty wel met een ultra-cleane machine op me staan te wachten. Als ik bij hem aankom en naar de motor zoek, kijkt hij me aan en zegt doodleuk:
“Zal ik eerst de motor poetsen of gaan we koffie drinken?” Ik schiet in de lach en zeg: “koffie natuurlijk.”

1 van 8

ATTITUDE EN PERFORMANCE

Na een goede bak koffie lopen we naar buiten en daar staat ’ie; Van een afstand zie ik ’m glimmen in de zon. Het is een dikke Performance Bagger gebouwd op basis van een Police Bike. Breed, hoog en een uitstraling van attitude en performance. Als we erbij staan zegt Marty; “Ik pak straks wel even een doekje en dan poets ik ’m als we op de fotolocatie zijn.” Ik kijk ’m aan en zeg “Heb je ’m nog niet gepoetst dan?” Marty haalt z’n schouders op; “Ik kon kiezen tussen poetsen en rijden… en ja je ziet hoe hij erbij staat, dus ik heb gereden.” En dan met een grijns: “Djac het is zondag, de ‘Dag des Heren’, dan hoor je niks te doen. En poetsen daar hou ik niet van.” Eerlijk is eerlijk… zo hoort het ook. Motoren zijn om mee te rijden. Niet om naar te kijken met een doekje in je handen, maar om kilometers mee te maken.

Pink & Red Shovel: Hannah’s eerste grote chopper

LAAT BEGONNEN

Terwijl we naast die dikke Police Bagger staan begint Marty te vertellen. Hij is pas laat begonnen met motorrijden. Niet omdat het niet kon maar omdat het leven er steeds tussendoor kwam. Werk, verplichtingen, andere prioriteiten en altijd wel een reden om het nog even niet te doen. Ooit begonnen, toen weer laten liggen… en pas jaren later echt opgepakt. En nu? Bijna tien jaar verder en keurig vier motoren versleten.
“Netjes bijgehouden”, zegt ’ie met een halve grijns. Eén ding was altijd duidelijk het moest een Harley-Davidson zijn, geen discussie. Als jochie van vijf zat hij al een keer achterop een Harley. Voeg daar een H-D catalogus aan toe en de droom was geboren. Dat zaadje was geplant en is nooit meer weggegaan. Maar droom of niet, eerst dat rijbewijs. En dan komen de echte vragen; wat ga je rijden, wat past bij je en waar ga je van glimlachen als je ’m start?

KLASSIEKE KEUZE

Zijn allereerste motor was allesbehalve indrukwekkend. Een Yamaha XJ600 uit ’91. Meer pekelfiets dan droommachine. Functioneel, betrouwbaar en vooral goedkoop. Tot het misging. Niet lang na het behalen van z’n rijbewijs ging hij op de middenbaan van de A9 onderuit. Zo’n moment waarop alles even stilstaat. Daarna: beide benen op de grond, hoofd erbij en ineens dat besef in het zadel van een motorfiets één verkeerde inschatting of stuurbeweging grote gevolgen kan hebben.
Als door een wonder weinig lichamelijke schade aan overgehouden en een paar dagen later zat hij er alweer op. “Want”, zegt Marty; “Als je dan niet opstapt dan doe je het waarschijnlijk nooit meer.” Lang bleef de XJ600 niet. Marty wilde iets serieuzers. Dus proefrijden. En dan sta je voor die klassieke keuze tussen verstand of gevoel. Functioneel of emotie. Eén proefrit op een Sportster 883R was genoeg. Klaar. Beslist. Geen tweede motor nodig, geen lijstjes, geen vergelijkingen en dit werd ’m.

DYNA

Via een collega rolde hij Clubstyle Europe binnen. Allemaal Dyna’s natuurlijk en daar stond hij dan met z’n Sportster. Een beetje buiten de boot, maar dat boeide ’m geen reet. Marty was waarschijnlijk één van de weinigen die serieus probeerde om van een Sportster een Clubstyle fiets te maken. Qua looks: ‘dik geslaagd!’ Qua vermogen… Tja… ‘Ambitieus’. Na twee jaar was het duidelijk dat er een Dyna moest komen. En niet zomaar één maar een brute FXDXi, al voorzien van Öhlins achter en een 2-1 Supertrapp. Eindelijk klopte het hele plaatje. Dit was een èchte Clubstyle fiets. En dan verandert alles. Motorrijden wordt geen ritje meer maar een missie, je gaat verder, véél verder. De eerste serieuze trip voerde naar Punta Bagna, diep in de Franse Alpen. Heen netjes en verstandig met een overnachting. Terug in één ruk gewoon om te weten hoe dat voelt. Marty lacht; “Niet aan te raden… Maar wèl gedaan!”

ELECTRA

Na weer twee jaar zonder motor, de Dyna was inmiddels verkocht, staat er sinds vorig jaar eindelijk weer iets in de garage. En niet zomaar iets maar een FLHTP Electra Glide. Een echte Police met zwaailichten.
Hij klopt bijna liefdevol op de kuip. “En nee,” zegt Marty, “deze Five-O is nog láng niet af.” En als je zo naar die motor kijkt, weet je één ding zeker: dat is ook precies de bedoeling… 

Tekst en fotografie: Djaccomo Boom

SPECIFICATIES HARLEY-DAVIDSON PERFORMANCE BAGGER

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

1 van 5