Dirty Diana: Steve vreet zijn kilometers in Clubstyle

Het is koud, grijs en nat als ik bij Steve Martowirono aankom op zijn werk. Steve staat er al en natuurlijk in zijn kneiterfelle Hawaii-shirt, alsof het hoogzomer is. “Ben jij hier droog aangekomen?” vraag ik. Hij grijnst breed en zegt: “Nee man tot m’n boxershort natgeregend.” Tussen de shovels, machines en reusachtige tanks lopen we zijn werkplaats in. Daar staat ze dan. “Ik heb d’r even gepoetst”, zegt Steve, “maar ze blijft mijn Dirty Diana.”

Steve vertelt: Mijn besmetting met het motorvirus begon vroeg. Als jochie stond ik al te kwijlen bij de motor van m’n oom Ruben. Toen ik mijn autorijbewijs had wist ik één ding: ‘Dit is leuk hoor, maar er moet een motor komen’. Motorrijbewijs gehaald en gelijk een Sportster uit 2003 gekocht. Binnen no-time lag heel die fiets uit elkaar. Zaag erin, zelf spatborden maken, stuur bouwen en uitlaat lassen want alles moest anders.

MEER STEVE

1 van 10

MEDITATIE

De buitenlandse tripjes kwamen ook al snel. Duitsland en België met vrienden en natuurlijk met mijn oom. Na genoeg kilometers wist ik: ‘Dit moet groter, sneller en comfortabeler.’ Toen vond ik haar: een Dyna Street Bob uit 2006 met slechts 3.019 km. op de teller. Zo goed als nieuw, maar dat bleef niet lang zo. Het eerste jaar ondernam ik met haar meteen een meerweekse trip door Europa. De navigatie? Buienradar! We reden simpelweg waar het níét regende. Zo zag ik in één zomer bijna heel Oost-Europa. Daarna was ik overal met haar te vinden: Scandinavië, Oostenrijk, Italië, Roemenië, Frankrijk. Soms in een groep, soms alleen. Maar elk jaar minimaal één keer door de Alpen. Weer of geen weer. Het liefst in één dag vol gas over de Péage tot de bergen opdoemen. Dat monotone gebrom, dat eindeloze asfalt, dat is meditatie. Alles valt van me af en het is dan alleen ik, de wind en de motor.

La Trapezia: Ruben en zijn fenomenale, nooit eerder geziene creaties

CLUBSTYLE EUROPE

Ik heb van alles gereden, maar de Dyna bleef mijn wapen. Nadat ik helaas een keer frontaal een auto in knalde en alles krom stond, herbouwde ik de bike meer richting wat ik mooi vind: Hogere veren, ander zadel, 2-in-1 uitlaat en een T-bar. Online kwam ik erachter dat die stijl een naam had: Clubstyle. In Europa zag je het amper, maar ik leerde Tom, Jim en Dimitri kennen. Net zulke gekken als ik. In 2016 trapten we Clubstyle-Europe af. Doel: deze stijl groot maken en alle gelijkgestemden bij elkaar brengen. Ritten, evenementen, social media; alles om de scene te laten groeien. En dat lukte! We hebben overal gereden en stonden backstage bij fabrikanten, bikeshows en custom-events. We ontmoetten mensen van over de hele wereld, dronken bier met wildvreemden die vrienden werden en zagen de stijl ontploffen.

VOORBIJ DE 150.000

De afgelopen jaren ging de evolutie van Dirty Diana haar laatste stap in. Ik begon bij de wielen. Ik wilde iets dat niemand had: Vapor 5-spaaks wielen van een Switchback. Dat paste natuurlijk voor geen meter. Hans van Barns Choppers heeft me geholpen om de boel passend te maken in de standaard voorvork. Daarna kwam de Arlen Ness fairing Ventura-stijl en dan lekker hoog gemonteerd, zoals het hoort. Ook die moest passend gemaakt worden voor de 49 mm voorvork. Daarna volgden 10 inch TC-Bros pullback risers met een FM Racing MX stuur. Ondertussen begon ik alles wat plastic of staal was te vervangen door carbon uit Italië. Het achterspatbord is een testmodel uit de fabriek, het voorspatbord een Thunderbike V-Rod item. De oude 2-in-1 uitlaat werd vervangen door een spiegelgladde Malparidos 2-in-1. We hebben zelf meegeholpen met het testen en ontwikkelen ervan en (bonus!) hij is legaal in heel Europa, inclusief Zwitserland. Het blok kreeg een grote revisie met frisse S&S en Wiseco-delen, wat ook nodig was want de teller is inmiddels al ruim voorbij de 150.000 km.

RIJGEDRAG VERBETEREN

Toen was het tijd voor paint. Ik wilde ‘stealth’ en toch knallen in de zon. Niks schreeuwerigs, maar wel duidelijk custom. Paars blijft een zwakke plek en het Lada-grijs matchte perfect met het carbon, dat ik niet wilde spuiten. De spuiter kreeg volledige vrijheid. De primaire covers heb ik met de laser een persoonlijk tintje gegeven. Verder kreeg ze een Elite Mototech EZ-Pull hendel zodat ik met één vinger kan schakelen. Voor beter remwerk koos ik voor Accossato remklauwen, Galfer schijven, Hel remleidingen op maat en een Brembo RCS 19 pomp. Om het rijgedrag te verbeteren monteerde ik een 2 inch langere voorvork met Bitubo cartridge en achter 14,5 inch F.G. Gubellini veren. Dat leverde een perfecte hoogte voor bochtenwerk in de Alpen. Speed Merchant balhoofdplaten en Predator Mounts met Kinetic Structures motorsteunen zorgen voor stabiliteit bij hoge snelheden en helpen om de beruchte ‘Dyna-wobble’ buiten de deur te houden.

En nu? Nu is ze af. Nou voor even dan want iedereen die me kent weet: ‘give it time en er komt weer wat iets nieuws op de bike….’

Tekst en fotografie: Djaccomo Boom

SPECIFICATIES DIRTY DIANA

Motorblok

Rijwielgedeelte

Diversen

Spuitwerk

1 van 3